Donnerstag, 30. Oktober 2008

BUCOLIQUE D'AUTOMNE Marguerite BERVOETS




Marguerite BERVOETS

BUCOLIQUE D’AUTOMNE

Ineffable leçon d’allégresse dans
ce parc traversé, un jour


Octobre a jeté bas son décor éphémère ;
Les chênes efflanqués pleurent le cuivre épars
Qui tremble, tourbillonne et reprend, babillard,
Le refrain frissonnant des délices dernières.

L’âme de tout un bois palpite entre les feuilles
Et tout est si agreste et si calme à la fois
Que je verrais planer un Ariel, sans émoi,
Sur l’horizon bleuté que la ramure endeuille.

Le coin d’azur pâli qu’entrecoupent les branches
A le charme serein d’une aube de Corot,
Le calme est absolu et la lumière blanche
Glisse un rais tamisé des nuages déclos.

Le grilla est ouvert sur un sentier bien droit
Qui s’incurve, là-bas, pour effleurer le saule ;
Sensuel et discret, d’un geste qui enjôle,
Un débile soleil a contourné le toit.

Le saule frêle et lourd fait ployer sa coiffure
Et balaye en bruissant les feuilles de l’ormeau ;
Je souris à l’accueil : mon cœur est un berceau
Que balancent toujours ces fragiles murmures…

L’automne est émouvant comme un charme voilé
Qui filtre, goutte à goutte, hors d’une cassolette ;
Malgré le jasmin turc dans l’air fluide évoqué,
Le parc garde un parfum de rose et de violette…

Mars 32. (Chromatisme)




In Memoriam



Ce poème est publié spécialement en souvenir de Mme Andrée BERVOETS, décédée la semaine passée, cousine de Marguerite BERVOETS notre héroïne regrettée.

Le Congo du Fétiche à l'Uranium (3)



LE CONGO DU FÉTICHE A L'URANIUM (3)

Charles d'Ydewalle

...

Une fois de plus il importe, ici, de ne pas nous laisser emporter par le jeu des comparaisons. Le parallèle entre la Gaule avant César et le Congo avant Léopold II s’impose un peu trop facilement. Rappelons-nous de la définition de Lucien Romier dans « L’ancienne France » : « Les populations de la Gaule jouissaient d’un renom d’hospitalité, de bonne humeur, d’intelligence ouverte et d’extrême bravoure. On leur reprochait leur jactance insupportable, le manque de suite dans les desseins, un penchant à l’indiscipline, aux divisions de clans ou de partis, aux jalousies et aux haines de tribu à tribu… » La définition paraît s’appliquer rigoureusement aux Bantous du Congo. Les Gaulois appelèrent César par Marseille comme les Bantous appelèrent Léopold II par Boma. La conquête de la Gaule n’en fut pas moins une vraie guerre, aux batailles rangées, au lieu que celle du Congo fut une intrépide expédition scientifique aux très petits effectifs, une Découverte. On a peine à s’imaginer une vraie guerre où onze millions d’êtres humains se laissent subjuguer par un journaliste accompagné de cent trente laptots et d’une demi-douzaine de prospecteurs blancs. César en Gaule, c’est plutôt Liautey au Maroc. Stanley au Congo, comme Brazza, c’est plutôt Pizarre ou Cabral en Amérique du Sud. La révolte de Vercingétorix nous donne le frisson. Nous ne savons ce que, dans sa lutte contre César, nous devons admirer le plus, le conquérant ou le révolté, l’Occupant ou le Résistant, « le génie calculé de la conquête ou le génie spontané de l’indépendance ». Il n’y a pas eu de Vercingétorix bantou. La comparaison s’impose bien plus avec les Indiens d’Amérique du Nord.
Elle s’impose pour la qualité mais non pour la quantité. L’Indien était au Pèlerin de Pennsylvanie à peu près ce qu’était le Bantou du Kasaï aux premiers missionnaires. Il avait ses sachems et ses prêtres-médecins, ses cérémonies, ses danses, ses palabres, ses clans, ses sociétés, ses artisans, vanniers, teinturiers, potiers. Il grillait volontiers la viande de ses prisonniers. La ressemblance est frappante, sauf que ces quelques nomades ne furent jamais plusieurs millions. Les Pionniers venus d’Europe les parquèrent dans des réserves. Gardons-nous de critiquer ces mesures d’hygiène sociale. Nous avons, en bien plus grand, délimité les réserves de territoires congolais pour le plus grand bonheur de tous et ceci s’appelle le cadastre. Fut-il jamais un point d’Amérique du Nord où la population indienne atteignit 40 au kilomètre carré comme au Mayumbe ? Ceci change absolument les données du problème.
Le problème en Afrique demeure donc, à travers tout, une affaire de minorités. Cette minorité, la nôtre, installa au Congo la grande Paix des Blancs, un état fort analogue à celui de la grande Paix romaine. On sourit, le cœur tranquille, quand, en visitant les territoires sous tutelle de l’O.N.U. du Ruanda-Urundi, on apprend que cette masse de quatre millions d’habitants est tenue en main par 747 gendarmes et policiers de tous grades. Le revolver, en Afrique belge, est un instrument fort peu répandu. Nos musées gallo-romains d’Arlon et de Mariemont nous montrent suffisamment que les Gaulois, du siècle d’Auguste aux grandes invasions, vivaient sans armes. C’est plus tard, avec les premiers Francs, que le paysan ne se faisait enterrer qu’avec sa lance comme la femme avec sa quenouille. Le visiteur inaverti que je suis observe que la lance ne reparaît au Congo que dans les campagnes très reculées, ou l’indigène est livré à lui-même, où sa femme chemine, nue et chargée comme une bête de somme. Cette lance tient de la badine, de l’instrument cynégétique, de la gaule à ramener le bétail tout autant que de l’appareil guerrier. Enfin, elle assure le prestige de l’être masculin, su chef sur sa famille et aussi du propriétaire prêt à défendre rudement son bétail ou son champ. Le cadastre nègre ne va pas sans tribu et sans clan, lesquels ne se conçoivent pas sans le recours à la lance. Le Noir n’est pas voleur à l’intérieur de son Clan parce que le vol lui paraît dès lors comme un sacrilège et une profanation. Tandis que voler un étranger n’est plus qu’un acte de politique étrangère. C’est une annexion. Et le Blanc fut, à ses débuts, malgré tout, un étranger.


Charles d‘Ydewalle Le Congo du Fétiche à l’Uranium Ed. Cuypers Bruxelles 1953 pp. 50-51

Dienstag, 28. Oktober 2008

DANGER: MOSSAD!



DANGER: MOSSAD!Les espionnes marocaines du Mossad


Les services secrets israéliens recrutent leurs agents parmi des Marocaines, particulièrement douées et efficaces. En parallèle, les jeunes mercenaires affûtent leurs armes de séduction : cours de culture générale, de maintien et de bonnes manières, séances de perfectionnement en cuisine et en danse orientale, diètes amincissantes, shopping dans des enseignes de luxe… Les voilà fin prêtes. De Casablanca à Damas, en passant par Bagdad, le Caire, Washington, Paris et Nairobi, Nabila et son staff se lancent dans des missions plus ou moins périlleuses, chacune sous une couverture différente. Les moins instruites sont affectées à des postes de domestiques, de filles au pair ou de masseuses. Les plus agiles et les plus jolies embauchées comme danseuses dans des boîtes de nuit huppées, tandis que les plus futées sont introduites dans des ONG internationales. Les cibles de ces Mata Hari en herbe sont claires: députés, diplomates, ministres, activistes, hommes d'affaires, magistrats. Hauts gradés de la police, de l'armée et de la gendarmerie. Ou encore journalistes influents et experts en géostratégie ou en terrorisme (entre autres) exerçant dans les pays arabes et limitrophes ou en dehors. Les objectifs aussi sont bien définis: obtenir des renseignements auprès de ces notables - à leur insu ou par chantage - sur leurs positions (et leur degré d'implication idéologique et matérielle), entre autres, quant à l'Etat hébreu et sa politique. Ses relations avec les pays arabo-musulmans, la situation au Proche et au Moyen-Orient, la légitimité des régimes arabes actuels auprès de leurs populations. Ou encore leur opinion par rapport à la montée de l'islamisme dans le monde. Autant d'informations précieuses qui aideront par la suite la division Recherche et Etudes du Mossad (l'un de ses 8 départements) à rédiger ses rapports, remis au final au Premier ministre en personne. Suite : http://theatrumbelli.hautetfort.com/archive/2007/08/12/les-espionnes-marocaines-du-mossad.htmlhttp://hermes001.skyrock.com/
Courtoisie : free palestine.
http://mcpalestine.canalblog.com/

Mouvement Citoyen Palestine Brussels Belgium
Saïdi NORDINE

Merci à Enissa KELIF ma meilleure amie!

Donnerstag, 16. Oktober 2008

PALIN: DE AMERIKAANSE ZIONISTISCHE FRANKENBARBIE


PALIN: DE AMERIKAANSE ZIONISTISCHE

FRANKEN(STEIN)BARBIE

Naomi Wolf - Het einde van de VS

DEPERS.NL - Schrijfster Naomi Wolf (45) doet verwoede pogingen om het Amerikaanse volk te waarschuwen voor de machthebbers in het Witte Huis. Zij beramen een ordinaire staatsgreep. ‘Als McCain en Palin gekozen worden, is dat het einde van de vrije verkiezingen.’
Naomi Wolf, schrijfster van bestseller De mythe van de schoonheid, boegbeeld van de derde feministische golf, activiste en grondlegger van de American Freedom Campaign, twijfelt niet: er is een staatsgreep gaande in het land dat zich voordoet als de ideale democratie.
Twee verontrustende boeken heeft ze geschreven: Het einde van Amerika: brief aan een jonge patriot, dat onlangs in Nederland verscheen en het nog onvertaalde vervolgboek Give me Liberty; a Handbook for American Revolutionaries. Daarin beschrijft ze de ontwikkelingen die de open Amerikaanse samenleving langzaam veranderen in een gesloten autoritair systeem. En die nu, in de aanloop naar de presidentsverkiezingen, een climax bereiken.
Bevlogen vertelt ze telefonisch vanuit New York hoe donkere wolken zich boven haar land samenpakken: ‘Als John McCain en Sarah Palin in november gekozen worden, is dat het einde van de vrije, democratische verkiezingen in Amerika. McCain doet er niet toe. Hij heeft volgens dermatologen een hardnekkige vorm van huidkanker en nog maar twee tot vier jaar te leven. Als hij sterft, is Palin de nieuwe, maar o zo plooibare president. Met haar aan het hoofd zal de Amerikaanse politiestaat sterker worden.’
Palin is volgens Wolf de ‘FrankenBarbie’ van de Republikeinse strateeg Karl Rove en vicepresident Dick Cheney. Zij zijn de leiders van een bende die de macht in Amerika wil overnemen. Ze leken even uit beeld door hun innige band met de impopulaire president George W. Bush. Tot Time Magazine meldde dat Rove zich bij het McCain-team had gevoegd en Politico erachter kwam dat hij een grote rol speelde in de keuze voor Palin. Wolf: ‘Er zwermen tientallen Rove- adepten om Palin heen die elke beweging regisseren. Ze verdedigt constant het Rove/Cheney-beleid, ze rakelt de oude leugens over 9/11 en Irak op, en ze drijft de spot met Barack Obama omdat hij het martelprogramma wil stoppen. Dit is niet McCains beleid, dit zijn de ideeën van Rove en Cheney.’
Wolf is bang: ‘Alles wat ik heb voorspeld, komt uit. Al acht maanden roep ik: ‘Let op, dichter bij de verkiezingen gaan we meer instabiliteit en grotere crisissen zien.’ Oh boy, zie de economische crisis. Soms hoop je dat je geen gelijk krijgt.’
Economische crisis, instabiliteit; maar wat heeft dat met een staatsgreep te maken? Wolf: ‘Een grote crisis is cruciaal om een open democratie te veranderen in een angstige, gesloten samenleving. Het is stap één van in totaal tien stappen die een would-be dictator moet ondernemen om meer macht te krijgen: creëer een interne of externe dreiging.’

Fascistische elite
De tien stappen (zie kader) die Wolf in haar boek Het einde van Amerikaankaart, zijn een blauwdruk voor elke fascistische elite die een autoritair systeem wil ontwikkelen. ‘Alle despoten van de twintigste eeuw creëerden of gebruikten economische instabiliteit om over te gaan tot nationalisering van grote delen van de economie’, aldus Wolf.
En plots was daar, zes weken voor de verkiezingen, het bail out plan van de Amerikaanse minister van Financiën Henry Paulson. Wolf: ‘Sorry, maar hij vroeg een blanco cheque van 700 miljard dollar? Zijn ze gek geworden! Met dat geld, onder die voorwaarden, kun je de markt gijzelen. Sterker, zo veel geld in combinatie met een militair apparaat is een vrijbrief voor een legitieme coup.’
De manier waarop de Bush-administratie het bail out (later rescue) plan erdoor probeerde te drukken, lijkt volgens Wolf sterk op de reactie na de terroristische aanslagen in september 2001. Hype de crisis, zaai angst en druk er een wet door die onder normale omstandigheden nooit zou worden goedgekeurd. Wolf: ‘Toen werd de controversiële US Patriot Actaangenomen. De meeste Congresleden hadden amper tijd er over te debatteren, velen hadden het niet eens gelezen.’ Dat hadden ze achteraf liever wel gedaan: de Patriot Act geeft de overheid het recht om telefoons af te luisteren, e-mailberichten door te spitten en vertrouwelijke dossiers van advocaten, psychiaters of doktoren op te eisen. Wolf: ‘De Congresleden werden in 2001 met de rug tegen de muur gezet. Tegenstemmen was onpatriottisch en gold als landverraad.’
Dezelfde tactiek werd bij de bail out gebruikt. Wolf: ‘Congreslid Brad Sherman bekende op 2 oktober dat hem en andere Congresleden in privégesprekken is verteld dat als zij tegen de bail out zouden stemmen, de regering de noodtoestand (martial law) zou uitroepen. Vind je het gek dat de congresleden zo passief zijn? Ze zijn bang! En dat zouden ze moeten zijn, want volgens Mark Crispin Miller, een hoogleraar aan de Universiteit van New York, worden ze systematisch afgeluisterd.’
Economische crisis, instabiliteit, Congresleden onder druk en een cheque van 700 miljard. Maar nogmaals, waar is de staatsgreep? Wolf: ‘Sarah Palin roept voortdurend: ‘We zijn in crisismodus, we zijn in crisismodus.’ Bush roept: ‘We zijn in crisismodus.’ En let op, de Defense Authorization Act van 2007 geeft de president de macht om op eigen houtje de noodtoestand uit te roepen. Is het dan toeval dat de 1e brigade van de derde infanterie is teruggehaald uit Irak en sinds 1 oktober wordt ingezet op Amerikaans grondgebied? Het staat gewoon op de site van The Army Times! Voor het eerst sinds 1807 bewaken drie- tot vierduizend soldaten onze straten, onder het mom van crowd control. In theorie kunnen we morgen wakker worden en militairen op wacht zien staan voor overheidsgebouwen, waar ze stemregistratiegroepen of Congresleden intimideren.’

Vijandelijke strijder
Maar er zijn toch wetten die dat voorkomen? Wolf: ‘Dat is nog wat me het meest beangstigt. Door de War on Terror is Bush er in geslaagd om juridisch vast te leggen dat de hele wereld een slagveld is, inclusief Amerika. En als er militaire troepen op Amerikaans grondgebied rondlopen en Amerika is een slagveld, waarom zouden de militaire wetten dan niet de burgerwetten vervangen? En wat weerhoudt het leger ervan onschuldige Amerikanen op te pakken?’ Sinds de Military Commissions Act uit 2006 kan de president zoiets zelf bepalen. Als Bush zegt dat jij een ‘vijandelijke strijder’ bent, kan hij je zonder proces laten oppakken en het land uitvliegen naar een geheime gevangenis, waar hij je volgens de wet drie jaar lang mag martelen. Amerika is vervallen tot schurkenstaat.’
Meldingen over onderdrukking of mishandeling door autoriteiten komen steeds vaker binnen. Wolf: ‘Ik hoef niet meer te zoeken. De berichten komen naar mij toe. Journalisten worden gearresteerd en er vinden massa-arrestaties plaats tijdens vreedzame demonstraties. Zoals bij de Republikeinse conventie: mensen werden mishandeld, opnameapparatuur ontvreemd. Later dook alsnog een filmpje op van de mishandelingen. De filmer kon de tape nog net begraven voor hij werd opgepakt.’
Wolf heeft geen idee waarom dit soort verhalen nooit de belangrijke media bereiken. ‘Kijk, dat media als Fox News dat niet melden, begrijp ik wel. Die zijn op de hand van het Witte Huis. Maar kranten als The New York Times of The Washington Post? Het verbijstert me telkens weer. Ik kan het niet anders verklaren dan dat de signalen zó overduidelijk zijn, dat het eenvoudiger is dit soort gebeurtenissen te negeren of te rationaliseren. Er zit een kinderlijke redenering achter: dit gebeurt toch niet echt?’
Wolf doet alles wat ze kan om straks verkiezingssabotage tegen te gaan. ‘Het grote probleem is om de stemmen geteld te krijgen. Er komt steeds meer bewijs dat de verkiezingen van 2000 gestolen zijn, evenals de cruciale staat Ohio in 2004. Zelfs John Kerry gelooft nu dat de Republikeinen hem zijn presidentschap hebben ontnomen. Ik heb een oproep gedaan voor burgercontroles: één miljoen mensen probeer ik bij elkaar te krijgen die gaan kijken of alles bij de stemkantoren eerlijk verloopt.’
‘Hey, ik heb nog een idee! Waarom nodigen we geen troepen van de Verenigde Naties uit om de vrede te bewaren in deze instabiele tijd. Kunnen ze meteen als waarnemers worden ingezet voor de verkiezingen. Zodra we uitgepraat zijn, ga ik meteen een opiniestuk schrijven!’
Maar of zélfs dat genoeg is om de roversbende van Rove en Cheney van de macht af te krijgen, weet Wolf niet. Wel weet ze dat dit Amerika’s laatste kans is om een open democratie te blijven. Daarna zal het volgens haar nooit meer hetzelfde zijn.
Tien stappen naar fascisme
1 Creëer een angstwekkende interne of externe dreiging.
2 Creëer geheime gevangenissen waar marteling plaatsvindt.
3 Zet paramilitaire troepen in die geen verantwoording hoeven af te leggen aan de bevolking.
4 Zet een systeem van toezicht op, op de eigen bevolking.
5 Intimideer burgergroeperingen.
6 Ga over tot willekeurige arrestatie, detentie en vrijlating.
7 Val belangrijke personen aan.
8 Controleer de vrijheid van de pers.
9 Behandel alle politieke dissidenten als verraders.
10 Schort de werking van de rechtsstaat op.

Blackwater
Een paramilitaire macht die geen verantwoording hoeft af te leggen aan de burgers. Een van de meest cruciale stappen voor een staatsgreep. ‘En dan denk je natuurlijk meteen aan Blackwater’, aldus Wolf. ‘Mussolini had zwarthemden, Hitler had bruinhemden, Bush heeft Blackwater. Zonder zo’n repressieve macht kun je een democratie niet afsluiten.’ De gewapende privétroepen van Blackwater werden al in 2005 ingezet om te patrouilleren in New Orleans, nadat orkaan Katrina de stad onder water had gezet. Een anonieme bewaker bekende aan onderzoeksjournalist Jeremy Scahill dat zijn eenheid meerdere keren op ongewapende burgers geschoten heeft. Blackwater heeft een contract met de overheid van een miljard euro en zijn businessplan gaat ervan uit dat zijn manschappen vaker zullen worden ingezet bij calamiteiten of, erger, de noodtoestand.

De Naomi’s hebben gelijk
Naomi Wolf werd wereldberoemd met haar boek De mythe van de schoonheid. Daarin stelt ze er genoeg van te hebben om er als vrouw uit te moeten zien zoals de maatschappij dat wenst. Stop met jezelf uithongeren en ga gewoon gezonde dingen eten, is haar devies.
Haar boek werd vertaald in vele talen. Daarna heeft ze diverse essays geschreven over maatschappelijke kwesties in invloedrijke media als The New Republic, Wall Street Journal, The Washington Post en The New York Times. Andere boeken van haar hand zijn Vuur met vuur(1993), Verwarrende tijden (1997) en Valse Verwachting (2001).
Samen met naamgenoot Naomi Klein (van De Shock-doctrine) is Wolf een van meest uitgesproken vrouwelijke tegenstanders van het Bushbeleid, het Amerikaanse neppatriottisme en het neoliberalisme. In haar eigen woorden: ‘Naomi Klein heeft gelijk! Net als ik.’
Bron: De Pers. Met dank aan http://www.jordanië-web-log.nl/ (kan volgens de lasterpraat van de zionistische Googlezoekmachine “schade toebrengen aan uw computer” (pfff!)

Montag, 6. Oktober 2008

7. Oktober : Jahrestag der DEUTSCHEN DEMOKRATISCHEN REPUBLIK




Glückwunschbotschaft des Vorsitzenden des Ministerrats der UdSSR, J.W. STALIN, zur Gründung der Deutschen Demokratischen Republik

An den Präsidenten der Deutschen Demokratischen Republik,
Herrn Wilhelm PIECK
An den Ministerpräsidenten der Regierung der Deutschen Demokratischen Republik, Herrn Otto GROTEWOHL

Gestatten Sie mir, Sie und in Ihrer Person das deutsche Volk anlässlich der Gründung der Deutschen Demokratischen Republik und Ihrer Wahl zum Präsidenten und zum Ministerpräsidenten der Deutschen Demokratischen Republik zu beglückwünschen.
Die Gründung der deutschen demokratischen friedliebenden Republik ist ein Wendepunkt in der Geschichte Europas. Es unterliegt keinem Zweifel daß die Existenz eines friedliebenden demokratischen Deutschlands neben dem Bestehen der friedliebenden Sowjetunion die Möglichkeit neuer Kriege in Europa ausschließt, dem Blutvergießen in Europa ein Ende macht und die Knechtung der europäischen Länder durch die Weltimperialisten unmöglich macht.
Die Erfahrung des letzten Krieges hat gezeigt, daß das deutsche und das sowjetische Volk in diesem Kriege die größten Potenzen in Europa zur Vollbringung großer Aktionen von Weltbedeutung besitzen. Wenn diesen beiden Völker die Entschlossenheit an den Tag legen werden, für den Frieden mit der gleichen Anspannung ihrer Kräfte zu kämpfen, mit der sie den Krieg führten, so kann man den Frieden in Europa für gesichert halten.
Wenn Sie so den Grundstein für ein einheitliches, demokratisches und friedliebendes Deutschland legen, vollbringen Sie gleichzeitig ein großes Werk für ganz Europa, indem Sie ihm einen festen Frieden gewährleisten.
Sie brauchen nicht daran zu zweifeln, daß Sie, wenn Sie diesen Weg einschlagen und den Frieden festigen, eine große Sympathie und aktive Unterstützung aller Völker der Welt finden werden, darunter auch des amerikanischen, englischen, französischen, polnischen, tschechoslowakischen, italienischen Volkes, schon gar nicht zu reden vom friedliebenden Sowjetvolk.
Ich wünsche Ihnen Erfolg auf diesem neuen glorreichen Wege.
Es lebe und gedeihe das einheitliche, unabhängige, demokratische, friedliebende Deutschland!

J.STALIN

(ADN 14.10.49)


Leserbrief 26.08.2008 http://www.ddr-im-www.de/

Hallo! Ich bin eher durch Zufall auf diese Seite gestoßen.Mein Sohn stellte mir eine Frage für seine Hausaufgaben.Beschreibe mir aus deiner Sicht die DDR in einem Satz.Was sollte ich darauf gleich antworten.Mein Leben in der DDR war nicht schlecht. Meine Kindheit war schön. Ich fühlte mich sicher, ich hatte Arbeit, eine Neubauwohnung. Wie soll ich alles in einen Satz fassen? Es gab auch negative Seiten, ganz klar, in der DDR!Jedenfalls habe ich ein paar gute Anregungen gefunden auf ihrer Seite. Machen sie weiter so.Mit freundlichen Grüßen H. Z.

Ich selber habe in unsere Republik auch gar nicht schlecht gelebt. „Freiheit die sie meinen“: Die DDR war befehdet seit dem ersten Tag. Das bittere, traurige Ende: die DDR wurde schändlich durch den modernen Revisionisten verraten und verkauft am Weltimperialismus. Der erste deutsche Friedensstaat hätte weiter bestehen sollen und nicht in der BRD einverleibt werden. Ich empfehle jeder einer das ehrliche Buch von Genosse Manfred LIEBSCHER „Im Paradies der Erinnerungen“ NORA Verlag 2007.
Shmiel Mordche BORREMAN früher DDR 1200 Frankfurt/Oder Karl-Marx-Straße 10

DDR 1949-1990

Musik: Nationalhymne der DDR, 1949
Liedtext: Nationalhymne der DDR, 1949