Donnerstag, 30. April 2009

LEMBEEK Malakoff domein

1502 LEMBEEK

MALAKOFF DOMÄNE
(Naturschutzgebiet)




Op weg naar de Malakoff Toren
Auf zum Malakoff Turm!

Deze foto maakt deel uit van een fotoreportage (ik schreef bijna fotoroman!) over Lembeek, haar natuurschoon en bezienswaardigheden. (zie ook de vorige)
Het is een Ode aan mijn ♥♥Enissa♥♥

Damals in der DDR: 1.Mai

DAMALS IN DER DDR
war der 1. MAI
Internationaler Kampf- und Feiertag der Werktätigen


WIJ Gedicht van vriendin Phebe

JONG POËZIETALENT

WIJ

Jij fluistert zacht.

Lieve, onbekende woordjes.
Met handen
sierlijk als een zwaan.
Streel je mijn rug.
Benen zijn
verstrengeld als klimop.
Dromerige aanrakingen.
Genietende rillingen.
Een hart
dat overuren maakt.
Wij
op een vliegend tapijt
naar de sterren.
De hemel die dichterbij komt.
Een stille kus
zegt miljoenen woorden.
Meegevoerd met de wind.
Op naar ergens.
Waar liefde eeuwig
blijft zweven.
Waar het 'wij' altijd zal zijn.
Daar zijn wij.


Vriendin Phebe♥ in haar Blog
My place to be 'me'
http://pheeb.blogspot.com

Mittwoch, 29. April 2009

LEMBEEK Lente in de Dr. Spitaelslaan

1502 LEMBEEK
Lentegroen en Signalisatie op de Dr. Spitaelslaan




Für unsere deutschsprachige Freundinnen: Es betrifft hier eine Serie mit Bildern von Natur und Sehenswürdigkeiten im flämischen Dorf Lembeek, gelegen auf der Sprachgrenze (etwas weniger als 20 Km südlich von Brüssel). Meine allerliebste ♥♥Enissa♥♥ wohnt dort, daher weile ich speziell gerne dort.

Verdeeld over de komende dagen volgt er nu een aantal foto’s van Lembeek, haar natuurschoon en bezienswaardigheden. (zie vorige op 23, 25, 27 en 28 april)

Met dank aan mijn ♥♥Enissa♥♥

Fantasy und die bedrückende Realität

Fantasy und die bedrückende Realität




You don't wanna hurt me
but see how deep the bullets lies.
unaware I'm tearing you as
under there is thunder in our hearts.
Is there so much hate for the ones we love?
Tell me we both matter
don't we?
You
it's you and me
it's you and me
you won't be unhappy.

Freundin Katja♥ in ihrem Blog
Aus dem Leben gegriffen
http://pompadur01.blogspot.com

Dienstag, 28. April 2009

RÉNSKEE IS 19 JAAR GEWORDEN!

JONG POËZIETALENT
Lieftallige vriendin Rénskee
is zopas 19 jaar geworden.

Hartelijk gefeliciteerd!


Revolutionary Comradeship

Rodong Sinmun on Revolutionary Comradeship
Pyongyang, April 24 (KCNA)

General Secretary Kim Jong Il's work "The Revolutionary Comradeship Is the Foundation of the Single-minded Unity and an Engine of Our Revolution" serves as an immortal banner for giving steady continuity to the lifeline of the Korean revolution and more dynamically advancing the socialist cause of Juche with the might of the single-minded unity based on the revolutionary comradeship.
Rodong Sinmun Friday observes this in a signed article:
The work fully reflects Kim Jong Il's ardent revolutionary comradeship and his iron will to accomplish with comradeship the revolutionary cause of Juche started with it.
The history of the Korean revolution is a history of revolutionary comradeship and the revolutionary comradeship serves as the mental power of the Workers' Party of Korea and a powerful driving force of the revolution.
The revolutionary comradeship means a foundation for training the army and the people into the fighters devotedly defending the headquarters of the revolution and an ideological and moral source for consolidating the great army-people unity in every way, the unity stronger than a nuclear weapon, and a powerful driving force for bringing about a great leap forward in building a great prosperous powerful nation by giving full play to the mental power of the masses.
Kim Jong Il always visits soldiers and people despite rain or snow, prompted by his creed that he can live thanks to comrades and his existence would be unthinkable without comrades. His comradeship has served as a powerful weapon for giving play to the inexhaustible power and a source that helped train a large contingent of Songun revolutionary comrades who share idea and intention and destiny with the headquarters of the revolution.
The revolutionary ranks in the DPRK advancing under the banner of the great Songun have grown to be the ranks of single-minded unity based on one idea and faith, comradeship and sense of obligation.
The field guidance provided by him to various fields of the national economy across the country as a forced march day and night encourages all the servicepersons and people to give full play to their patriotic enthusiasm and fully demonstrate popular heroism on all fronts for building a thriving nation.
Victory is always in store for the ongoing general advance as all the people are waging a dynamic drive, inspired by his warm comradeship and trust.

Copyright (C) KOREA NEWS SERVICE(KNS) All Rights Reserved.

De rode roos Nebula

In de naam van Allah, de Genadige, de Barmhartige
De rode roos Nebula




Boventaande foto is genomen van de website van NASA: http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/ap991031.html

Het gaat hier om een exploderende ster, 3000 lichtjaren van de aarde, welk een schitterend kleurend effect geeft, als een roos. Zoals vermeld in de Heilige Quraan, al 14 eeuwen terug.


Bron : http://www.moslimweb.nl/nebula.php



Bijdrage van Zuster Enissa KELIF

Montag, 27. April 2009

FRÜHLING IN SCHWEDT Tabakscheune

FRÜHLING IN SCHWEDT
TABAKSCHEUNE am Rande der Stadt

Aus dem aus dem Taschenbuch Harry Bär „Frühling in Schwedt“ Aktuelle Reihe Kongress-Verlag Berlin 1961 Druck „Neuer Tag“ Frankfurt/Oder.

FRÜHLING IN SCHWEDT (2/1) Harry Bär

FRÜHLING IN SCHWEDT (2/1)
Aus dem aus dem herrlichen, ehrlichen Taschenbuch Harry Bär „Frühling in Schwedt“ Aktuelle Reihe Kongress-Verlag Berlin 1961 Druck „Neuer Tag“ Frankfurt/Oder.

Es folgt hier das erste Teil vom Kapitel „FÜNF MINUTEN VOR ZWÖLF“

FÜNF MINUTEN VOR ZWÖLF

Der Zufall hat mir ein Tagebuch in die Hände gespielt. Es handelt sich um Aufzeichnungen eines Schwedter Bürgers, der sowohl das Inferno des 20.April 1945 als auch die Zeit vorher und nachher mitererlebt hat. Wie er heiβt, der die Ereignisse in den Stunden ihres Ablaufs beschrieb, ob er noch lebt – ich weiβ es nicht. Das Buch enthält keinen Hinweis auf den Eigentümer. Da jedes Original stets wertvoller als ein noch so gut nachempfundene Kopie ist, gebe ich es ohne Änderung wieder, jedoch muβ ich mich seines Umfanges wegen auf Auszüge beschränken.

Januar 1945. Eisiger Wind streicht durch das Odertal. Die Glocken der Katharinenkirche haben das neue Jahr eingelautet. Was wird es uns wohl bringen? Gutes jedenfalls nicht, denn die Dohlen fliegen sehr niedrig über die Dächer der Häuser. Dies bedeutet, wenn man den Prophezeiungen einiger alter Einwohner Glauben schenken wollte, daβ schlimme Zeiten für die Stadt bevorstehen. Bei Tag und auch bein Nacht heulen die Sirenen. Fliegeralarm. Bisher sind wir verschont geblieben. Über die Oderbrücke rollen täglich Wagenkolonnen mit Flüchtlingen aus dem Osten. Ihre Pferde sind abgetrieben. Mit jammervollen Gesichtern schauen die dick eingewickelten Insassen der Gefährte auf uns. Weiter werden die Kolonnen geleitet, immer weiter dem Westen zu.
Rollkommandos wurden gebildet. Der Werwolf ist aufgestellt, der Volkssturm unter Waffen getreten. Er wird sofort eingesetzt. Die Mädchen sind bei der Wehrmacht als Helferinnen tätig. Es ist der totale Krieg. Alles, was Waffen tragen kann oder auch nur den Spaten, wird mobilisiert. Doch fragt man sich, wozu?

Februar 1945. Täglich werden viele Familien mit der Eisenbahn nach dem Westen abtransportiert. Werden sie die Heimat jemals wiedersehen?
Panzersperren werden errichtet. Die Truppendurchzüge verstärken sich. Kommen welche vom Osten zurück, ziehen andere Verbände über die Oderbrücke nach Osten. Wir wissen alle nicht, was geschieht. Ist der Feind bald an unserem Strom?
Tag für Tag treibt man groβe Viehherden westwärts. Auch von Schwedt gehen die Viehbestände fort. Die Milchversorgung stockt.

März 1945. Geschützfeuer kommt näher und näher an die Stadt heran. Es gibt Verluste unter den Einwohnern. Die Landwirtschaft ruht völlig. Alle Gespanne müssen Munition zur Front fahren und Verwundete zurückbringen. Immer neue Transporte mit Schwedtern verlassen unsere Stadt. In der Dunkelheit poltern und rasseln schwere Panzer nach Westen. Wieso nach Westen? Überall sind Geschütze in Stellung gebracht worden, aber man hört sie kaum einen Schuβ abfeuern. Vorn an der Front tragen die Mannschaften ihr Leben zu Markte, hier in Schwedt aber – ich würde es nicht schreiben, hätte ich es nicht mit eigenen Augen gesehen – veranstalten die Offiziere im Schutz der Tabakscheunen – Musikreiten. Fiedel und Akkordeon spielen dazu auf. Daβ in der Villa Seifert am Weidendamm Saufgelage der Offiziere und noch üblere Sachen stattfinden, weiβ in Schwedt jeder. Für diese Art Soldaten könnte der mörderische Krieg noch lange dauern.
Drei Regimenter SS sind nach Schwedt gekommen. Ihr Kommandant ist der Mussolini-Befreier Skorzeny. Das läβt Schlimmes fürchten. Die Stadt ist zum wichtigen Brückenkopf der Oderfront geworden. Man will sie – sagen die von der SS – bis zum letzten Stein verteitigen. Haben sie nicht immer gesungen:…bis alles in Scherben fällt?

April 1945. Absetzen ist die Losung der zurückflutenden deutschen Soldaten. Sind es denn noch kampffähige Truppenkörper? Man erzählt, daβ auf dem Kräniger Damm viele von ihnen zur Abschreckung kurzerhand gehängt worden sind. Auf der Schloβfreiheit wurde in gleicher Weise mit dem Bürgemeister von Königsberg/Neumark verfahren. Das Standgericht tagt im Schloβ. Vernunft gilt nichts mehr; Willkür herrscht.
Die rechten Oderdörfer sind entvölkert; die Strombrücke wurde gesprengt. Auf den jenseitigen Oderhöhen bis zu den Sonnenbergen bei Nipperwiese tauchen feindliche Abteilungen auf. Wer einmal von den Kräniger Bergen und weiter stromabwärts auf unsere Stadt hinübergesehen hat, weiβ, einen wie guten Blick man von dort in Schwedt hinein hat. Den gleichen Einblick hat nun die Rote Armee! Wenn sie dort oben ihre Geschütze in Stellung bringt…Herrgott, man kann doch eine so offen darliegende Stadt nicht zur Festung erklären!
Es sind Einsatzkommandos mit geheimem Auftrag beordert worden. Wie mir einer davon im Vertrauen mitteilte, sollen diese Kommandos alle gröβeren Gebäude und alle wichtigen Maschinen beim Abzug der letzten Einheiten zerstören. Es stimmt. Wenn man es weiβ und darauf achtet, sieht man an allen irgendwie bedeutungsvollen Baulichkeiten Zahlen von 1 bis 5 angeschrieben, daneben ein breitgemaltes Kreuz. Die Zahlen sollen Anweisung für die Stärke der Sprengladungen sein. So ist Schwedt denn wirklich eine zum Tode verurteilte Stadt?

Sonntag, 15. April. Früh um 7.00 Uhr lieβ eine gewaltige Detonation die Häuser erbeben. Man hatte die Stadtbrücke mittels drei Tonnen Sprengstoff völlig zertrümmert. Auch alle anderen Brücken, selbst kleinste Übergänge, wurden zerstört. Diese Vernichtungstaten sind sinnlos. Ein Millionenheer, mit allen modernen Geräten ausgerüstet, macht doch heute vor solchen Stromübergängen nicht mehr halt. Es ist die reine Zerstörungswut.

Langsam schieβt sich die sowjetische Artillerie auf das Kasernegelände und dem groβen Exerzierplatz ein, aber viele Treffer fallen auch in die Stadt und fordern Opfer. Feindliche Flieger ziehen unbehindert ihre Schleifen. Kein deutsches Flugzeug stellt sie zum Kampf.
Es heiβt, die Russen hätten Schwedt bereits dreimal zur Kapitulation aufgefordert. Als der Bürgermeister darauf eingehen wollte, um die Stadt vor der Vernichtung zu bewahren, drohte igm die SS mit Erhängen. Das Angebot soll nicht beantwortet worden sein. Wir halten bis zum letzten, hat der Stadtkommandant befohlen. Unterdessen aber haben sich die Schwarzen stillheimlich abgesetzt. Nur die Sonderkommandos sind geblieben und der Volkssturm.
20. April, morgens 5.00 Uhr. Die Katastrophe ist da! Seit mehr als zwei Stunden prasselt eine furchtbare Kanonade von Osten nach Westen verlagernd. Zuerst ist der Beschuβ auf dem Kasernengelände, aber nun kommt er dem Zentrum immer näher. Die Menschen fliehen in Panik aus der brennenden Stadt, manche nur notdürftig bekleidet. Ich versuche jetzt auch wegzukommen. Gebe Gott, daβ es mir gelingt …

Mai 1945. Wieder in Schwedt. Welch furchtbarer Anblick. Eine wie nach einem Vukanausbruch noch immer qualmende Steinwüste. Nur ein Teil der Altstadt steht noch. Mein Zimmer ist leidlich erhaltlich geblieben, doch die Fenster sind zersplittert, und die Tür ist kaputt.
Schwedt brannte tagelang. Es war, als hätte sich der 19.Oktober 1637 wiederholt. Am 7. Mai zählte man erst 26 Einwohner, festgestellt durch die Registrierung. Jetzt mögen es ein paar hundert sein. In den letzten Tagen hat der Rückstrom stärker eingesetzt. Die Menschen stehen fassungslos vor den Trümmern ihrer Heime. Verzweiflung und Tränen, wohin man kommt. Es war verbrecherisch,unsere ungeschützt im Tal liegende Stadt gegen einen weit überlegenen Gegner noch dann verteitigen zu wollen, als dessen Angriffsspitzen bereits vor Berlin standen. So ist Schwedt fünf Minuten vor zwölf sinnlos der Vernichtung preisgegeben worden. Vieles, was die Kanonade überstanden hatte, wurde noch durch Brand- und Sprengkommandos zerstört. Wenn sie ihren Auftrag nicht restlos durchführen konntenn dan lag das daran, daβ neherzte Männer bereits angebrachte Sprengladungen unter Lebensgefahr wieder entfernten und dadurch mehrere Gebäude retteten, so die Stadtmühle und insbesondere das mit sowjetischen Gefangenen vollgepropfte Gefängnis.
Fazit dieser grauenvollen Tage: Die gesamte Innenstadt wurde bis auf wenige Häuser niedergelegt. Nie wieder ersetzbare kulturelle Werte gingen verloren. Die Menschenverluste betrugen 160 Tote und mehr als 500 Verletzte.
Die Felder und Oderwiesen sind mit Granateinschlägen übersät, manche total aufgewühlt. Auch der Wald hat schwer gelitten. Was aber besagt das neben dem furchtbaren Bild unserer vordern so sauberen und ansehnlichen Stadt, die weithin als „Perle der Uckermark“ bekannt war.
Sowjetische Truppen zogen am 26.April in Schwedt ein und stellten ihre Gewehre auf dem verödeten Kietz ab. Eine Ortskommandantur ist eingerichtet worden.

Juni 1945. Es sind mehr als tausend Einwohner registriert. Die Stadt ist ohne Wasser und Licht. Es gibt noch keine Bäckerei. Kartoffeln holt man sich aus den Kellern, aber Salz ist knapp. An Fleisch überhaupt nicht zu denken. Kein Stück Vieh in der Stadt. Sogar Hunde und Katzen sucht man auch vergeblich.
Alle Einwohner, wenn sie nur eine Schippe tragen können, müssen bei Aufräumungsarbeiten helfen, um wenigstens die Hauptstraβen wieder befahrbar zu machen.
Eine provisorische Stadtverwaltung ist gebildet worden. KPD und SPD haben die Macht übernommen. Wird es nun besser? Damit ist so schnell nicht zu rechnen, muβ doch mit einem Nichts angefangen werden. Die Kommandantur leistet Hilfe. Leistet uns Deutschen Hilfe! Auf Tafeln und Plakate steht ein Ausspruch Stalins: „Die Hitler kommen und gehen aber das deutsche Volk, der deutsche Staat bleibt.“ Man fragt sich wie die Deutschen als Sieger gehandelt hätten. Wir glaubten, das Ende wäre da. Nun scheint es ein neuer Anfang zu werden.

Juli 1945. 3900 Einwohner. Wohnungsnot. Drei bis vier Familien in einer Wohnung mit nur einer Feuerstelle. Es gibt Streit und Schlägereien.
Typhus grassiert. Tag für Tag sterben zwanzig, fünfundzwanzig Menschen. Kein Arzt, keine Apotheke…

Damit brechen die Aufzeichnungen ab. Warum der Chronist dieser Schicksalstage seinen Bericht nicht weiterführte, vielleicht nicht mehr weiterführen konnte – wer vermag es zu sagen?

S.57 bis 60, wird demnächst fortgesetzt!

CHESS WITH THE DOOMSDAY MACHINE

BOOK PRESENTATION

Tehran Book Fair to offer English version of “Chess with the Doomsday Machine”


Tehran Times Culture Desk
TEHRAN -- English copies of “Chess with the Doomsday Machine”, a Persian novel on the 1980-1988 Iran-Iraq war will be on sale at the 22nd Tehran International Book Fair.
Authored by Habib Ahmadzadeh, the book has been translated into English by U.S. translator Paul Sprachman, who is vice director of the Undergraduate Studies Center for Middle Eastern Studies at Rutgers University.


Chess with the Doomsday Machine” is set in Ahmadzadeh’s native Abadan, a city located on an island near the Persian Gulf, the publisher explains on its website. Because of its strategic importance to the Iranian petroleum industry, Abadan was the target of heavy bombardments during the early stages of the conflict. Using an advanced radar system developed in Europe, Iraqi forces were able to hone in on Iranian artillery emplacements almost as soon as they fired. It is the task of the narrator, a young Basiji (volunteer paramilitary) spotter, to locate the radar so it can be destroyed. The novel paints a striking tableau of a city under siege.


Ahmadzadeh is a veteran of the Iran-Iraq war, whose impressive military career began when he served as a teenage Basiji and concluded after he attained the rank of Captain in the regular army. He studied theater arts and is an accomplished scenarist.

Ahmadzadeh is also the author of a prize-winning collection of short stories called “The War Involved City Stories”, one of which became the basis for the film “Night Bus”, directed in 2007 by the renowned filmmaker Kiumars Purahmad “Chess with the Doomsday Machine” was released by the Mazda Publishers in 2007.
http://www.tehrantimes.com/index_View.asp?code=193255

Sonntag, 26. April 2009

HYACINTENBLOEI in het HALLERBOS

HYACINTENBLOEI IN HET HALLERBOS



Waar?
Essenbeek 1500 Halle (zie ook de bijdrage van 23 april Blauw Tapijt in het Hallerbos)

Frühling in SCHWEDT Bild Groβbaustelle Papierkombinat

FRÜHLING IN SCHWEDT




Historisches Bild: Natur und Technik auf der Groβbaustelle des Papierkombinats.
Morgen folgt ein neuer Auszug aus das herrliche, ehrliche Taschenbuch „Frühling in Schwedt“ von Harry Bär (Kongress Verlag 1961)…

LENTE in 1502 LEMBEEK

Begin van mijn 'Fotoroman' over LEMBEEK


Dat Nadja “iets” heeft met Lembeek, weten intussen wel al mijn vriendinnen hier.
Goed geweten: ik pendel tussen ’t Stad en Lembeek en vertoef er graag…omdat mijn ♥♥Enissa♥♥ daar woont!

Verdeeld over de komende dagen volgt er nu een aantal foto’s van Lembeek, haar natuurschoon en bezienswaardigheden.


Zeg nu eens zelf...

HAPPINESS IS WHAT YOU MAKE



HAPPINESS IS WHAT YOU MAKE




“If you disagree with me: don’t bother: you are wrong”
http://calajane.blogspot.com/
Discover flemish Calamity Jane and make a new Friend!

DYNAMIC STRUGGLE AGAINST IMPERIALIST PSY-WAR

Dynamic Struggle against Imperialists' Psychological Warfare Called for
Pyongyang, April 24 (KCNA) -- The psychological warfare of the imperialists is like a hidden dagger for isolating and stifling the anti-imperialist independent countries and seeking their regime changes and bringing down their systems. Rodong Sinmun Friday says this in a signed article.
It goes on:
The imperialists prefer a psychological warfare in the standoff with the anti-imperialist independent countries as they think it is several times more effective than rifle bullets and bombs.
The article cites facts to prove that the imperialists, who have precedents of craftily using modern propaganda means for creating illusion and fear of them in the period of Cold War, set up lots of diverse machines for the psychological warfare and invested huge funds in them after the demise of the Cold War.
What happened in those countries that fell victim to the psychological warfare of the imperialists in recent years proves that if countries fail to maintain vigilance against the warfare, they cannot protect the sovereignty of the countries and nations.
The imperialists' of aggressive and hegemonic nature will and can never change. What they seek is to infringe upon the sovereignty of other countries and nations and establish world domination.
The revolutionary parties and peoples should see through vulnerability of imperialism and fight against it with a tough stand.
Now the imperialists intensify their horror operation and blackmailing offensive by force of arms it is of particular importance to build up one's own military muscle.
The revolutionary parties and peoples should intensify the struggle against the psychological warfare, bearing in mind that it is one of the important ways for protecting the sovereignty of the country and the nation, human cause of independence, socialism and precipitating the final doom of imperialism to foil the nasty and vicious psychological warfare of the imperialists.


Copyright (C) KOREA NEWS SERVICE(KNS) All Rights Reserved.
http://www.kcna.co.jp/

Freitag, 24. April 2009

EXPO58 Het Geluk komt morgen

HET GELUK KOMT MORGEN
Jan Ceuleers


Want to sell more in Belgium – in Europe? Whatever your problem, we can achieve a Belgian (or European) solution for it, that will favour a healthy boom in your continental business
Advertentie van een Belgisch reclamebureau, mei 1958



Expo 58 was de showroom van de vooruitgangsroes, de etalage van een gelukkige toekomst, de ideologische synopsis van het volgende decenium. Expo 58 was de laatste wereldtentoonstelling die naam waard. Wereldtentoonstellingen werden fait divers want de hele wereld werd overstroomd door multi-media-events, technologische gadgets waren om de hoek te koop en elk warenhuis spiegelde de wereldmarkt.
Al is de Expokitsch nu nog goed voor heel wat leedvermaak, het was het gastland ernst met het programma. Van het atomium tot de kerncentrales, één groots en steeds sneller inhaalmaneuver met als ideaal the American way of life. Want ironisch genoeg greep de eerste naoorlogse wereldtentoonstelling plaats in een economisch sukkelende natie waar de overvloed slechts fragmentarisch aanwezig was. Waar de laatste gaslantaarns net waren gedoofd en roze Pontiacs en zilveren Studebakers op de weinige autowegen nog opzien baarden. Het Expo-project ressorteerde onder het departement van economische zaken. De verantwoordelijke minister Jean Rey verklaarde dan ook de didactische doelstellingen van de barnumproduktie: ‘De Tentoonstelling zal een gelegenheid tot genot en vermaak worden. Wij kunnen op dat punt vertrouwen hebben in onze medeburgers, erfgenamen van vrolijke tradities dewelke zij niet zo vlug zullen laten varen. De Tentoonstelling moet ook nog wat anders zijn. Zij wordt de confrontatie op wereldschaal, van kunst en techniek. Wij zelf zullen beoordeeld worden naar wat wij zullen voorleggen. Hieruit zal men vergelijkingen kunnen trekken. Wij zullen ons ten zeerste moeten inspannen om het niveau der andere naties te bereiken. Vergeten wij niet dat België een klein land is, en slechts groot kan worden door zijn krachtsinspanning, de scheppende energie van zijn inwoners, door de kwaliteit van wat het voortbrengt’.
Expo 58 was model en testcase. De opbouw van de ‘grote ontmoeting der volkeren’, ‘een rendez-vous van licht en vrede’, werd aangepakt als een militaire operatie. De geest van ‘opbouwen optimisme’ die ten grondslag lag aan ‘het grandiose plan’ spitste zich vooral toe op het transport. De organisatoren ontwaarden een schat van ‘grote technische problemen’: de helihaven, het kabelspoor, parkeerplaatsen, de kruispunten, het tracé der trampleinen,…’ . Dit moment de gloire was de ideale gelegenheid voor een nietsontziende uitbreiding van het – vooral Brusselse – wegennet. Een voorsmaakje van de autowegenhysterie van de volgende jaren.
In 1956 circuleerden zelfs plannen om bij Brussel een atoomcentrale op te bouwen. Volgens de Amerikaanse president Eisenhower kwam België als ‘oude vriend’ zeker in aanmerking voor de knowhow. Het zou een verdiende beloning zijn, want het Amerikaanse kernergieprogramma was immers gerealiseerd dank zij het Kongolese uranium.
Aangezien de Expo een ‘pleidooi voor de Mens’ wilde zijn en als thema ‘de vooruitgang der wetenschap, in dienst van de Mens', voor ons aller welzijn’ afficheerde, moest de tentoonstelling als ‘Stad der Naties’, als ‘nieuwe wereldstad’ het begrip urbanisme concretiseren. Urbanisme betekende voor de organisatoren dat zij ‘de mensen zich op aarde (wilden) zien vestigen in de best mogelijke levensvoorwaarden’. De specialisten kregen de opdracht ‘het beeld der toekomst te tonen met geen enkele andere dwang dan een collectieve discipline, onze eeuw eigen”. De economische expansie van de jaren zestig zou die openhartige technocraten meer dan gelijk geven. En de transformatie van het grondgebied tot een uitzichtloze brouwerij zou de grootheidswaanzin van de Expo zelfs in de schaduw stellen. Het ‘humanistische’ thema werd wat het altijd geweest is: overbodige franje.
Kosten noch moeite werden gespaard om van de natie een toonbeeld van gastvrijheid en nijverheid te maken. Als de hotelaccommodatie te kort zou schieten, had de hartelijke Belg wel zijn canapé of logeerbed veil voor zijn bezoekers. Duizenden buttons werden verstrekt aan de Belgische polyglotten die met de glimlach die leuke buitenlanders de weg zouden wijzen. De bevolking werd heropgevoed met hoffelijkheidscampagnes (motto: ‘wees hoffelijk en glimlach’) en aangespoord het decor van het koninkrijk te verfraaien. Tien jaar geleden bleken die investeringen zeer rendabel te zijn geweest. Die leuke buitenlanders waren teruggekeerd naar het nijvere en gastvrije Expoland en hadden het volgeplant met goedbetalende bedrijven. Niet voor niets hadden de Belgen talen geleerd en in een vlaag van fetisjisme hun voortuinen versierd met replica’s van het Atomium. Hoofdingenieur Valcke had het niet zo stout durven dromen toen hij het doel van de show verwoordde: ‘De Heizelvlakte en haar toevoerwegen moeten het visitekaartje worden dat België aan alle volken van de wereld wil presenteren.’ En evenmin de interviewer die laconiek besloot: ‘Hiermede is, dunkt ons, alles gezegd.’
De Expo toonde alles wat toonbaar was. België pakte uit met ‘het beschavingswerk in Kongo’, en dat nog een glorierijke toekomst leek te hebben. Ook de taalkwestie die de politieke show zou gaan bepalen, was op het appel: bij relletjes liet een zekere Wilfried Martens, flamingantisch student, zich als heethoofd opmerken. Onderdeel van het decor ‘ter verheerlijking van het mensdom’ was de kartonnen reconstructie van het verleden. Oud België was het voorgerecht van de dringende vernietiging van stad en platteland, die wat fragmenten van het ‘rijke’ patrimonium zou ontzien als toeristische attracties. Daarnaast werd de artistieke avant-garde definitief en feestelijk bijgezet in het museale reservaat. Cultuur was deel en alibi van de wereldbeurs. Kunst werd opgevoerd als amusant en ongevaarlijk tegengewicht van de misschien ‘ontgeestelijkende’ techniek. De behandeling van de kunst was de voorbode van het antihistorische ‘postmodernisme’, die eindeloze, zinloze accumulatie van oude fragmenten. De cultuursectie van de Expo wilde ‘spiegel van de mens’ zijn, maar spiegelde vooral de supermarktisering van de cultuur. Op de ‘gedemocratiseerde’ cultuurmarkt was nu plaats voor brave neo-dada, retro, reclame op het doek, optische grappen,… Het gejammer over de ‘crisis van de cultuur’ belette niet dat ook die sector ging functioneren volgens de logica van de industriële produktie. De ‘nieuwigheden’ van de volgende jaren plunderden op rendabele wijze de artistieke avant-garde van het interbellum. Niet het utopische gehalte, maar de formele vondsten – ontdaan van elke kritische inhoud en slordig gereproduceerd – vormden de bric-à-brac van de nouveau roman, de nouvelle vague, de nouveaux réalistes en andere modes van even korte duur.
De lawine van congressen, colloquia en festivals legde maar een dun vernis op de reële motieven van de kermis. Zoals de voorgaande wereldtentoonstellingen – maar op een hoger niveau – representeerde Expo 58 de wereldeconomie. Wat zij al was en wat zij zou worden. De oproepen tot universele solidariteit verwezen naar de conflicten die de taakverdeling op wereldschaal bleef produceren. Het project van een ‘nieuw humanisme’ was weinig meer dan het project van de ongebreidelde ontwikkeling van de koopwaar, waar nodig met een menselijk gelaat. De ‘eigenheid’ van de deelnemers bevestigde het internationale rollenpatroon: het ‘communistische’ blok als de gedoodverfde tegenstander (met de Spoetnik had de Sovjet-Unie een gevaarlijke voorsprong behaald); de (ex-)koloniën als leveranciers van grondstoffen en als potentiële markt; de westerse warenvloed als algemeen aanvaardbaar perspectief. Niet het min of meer lullige uitzicht van Expo 58, maar de onderliggende sociale architectuur zette de toon voor de volgende jaren. De mediamachinerie balde Expo 58 samen tot een lofzang op de economische groei; de mensheid moest eensgezind op weg naar het warenparadijs, aldus het refrein.
Maar ook dit ‘moderne Byzantium’, met zoveel middelen gebouwd en zoveel blabla verantwoord, zou dra worden belegerd. Ditmaal door interne conflicten. Want tien jaar na het feest van de eeuw bleek een massa onderdanen van oordeel dat de tijd niet boven maar beneden zijn mogelijkheden had geleefd en dat enthousiaste omhelzing van de ersatz lang genoeg had geduurd. Een decenium dat was geboren in een schitterende goedgelovigheid en gehoorzaamheid, vierde zijn einde op de barricaden van de sociale kritiek.
… … …
Uit: DE STOUTE JAREN 58 68 (blz 7 tot 9) Kritak 1988
ISBN 90 6303 256 0

Zonnekind Gedicht van Silke

JONG TALENT POËZIE

ZONNEKIND



Licht
voel me aan
licht
laat me niet staan
neem me mee met je verre reizen
weergekaatst door weer & wind
soms wou ik dat zijn
ja, een zonnekind
Iemand beschouwt als een engel
aanbeden als een god
een zonnekind
die beetje bij beetje
haar ziel verslind




♥Silke♥

VLAAMSE SCHOONHEID JAREN '60 (4)

“VLAAMSE MEISJES”
DE BEKOORLIJKE SCHOONHEID VAN DE VLAAMSE MEISJES EN VROUWEN VAN DE JAREN ‘60


Wordt geïllustreerd in een reeks van vier foto’s uit DENDERMONDE

Jullie Nadia ontdekte deze op http://blog.seniorennet.be/JP_dendermonde
Ik breng vandaag de vierde en laatste van deze reeks.
Niet enkel deze van 2009 hebben onweerstaanbare charmes.

Jonge Dames, graag jullie Comments zijn nog steeds welkom!


Met onontbeerlijke Muziekgroetjes:
Age tendre
http://www.youtube.com/watch?v=WOlDlzpZYDs&feature=related
Et surtout ne m'oublie pas - Alain Delorme - (Legendado)
http://www.youtube.com/watch?v=_vkAOEXoFgM

Donnerstag, 23. April 2009

BLAUW TAPIJT IN HET HALLERBOS

1500 HALLE

Blauw tapijt in het Hallerbos

Editiepajot 09.04.14 Foto: Felix Merckx

Het Hallerbos, dat zich uitstrekt over Essenbeek/Halle, Dworp en Woutersbrakel, is dezer dagen bedekt met een blauw tapijt van boshyacinten. Een uniek zicht dat veel belangstelling lokt.
De wilde boshyacinten of Edymlon mutans komt voor in loofbossen. Zij gedijt welig op plaatsen met een constant vochtig en koud klimaat. Het plantje wordt 25 centimeter hoog met een tros van violetblauw klokvormige bloemen en houdt van schaduwrijke plaatsen. De bloem zelf knikt naar beneden. Zo wordt het hart van de bloem beschermd tegen regendruppels. In Vlaanderen is deze boshyacint nog te vinden in de Leemstreek ten westen van Leuven, de Vlaamse Ardennen en het West-Vlaamse heuvelland. Dit blauw tapijt kan in het 570 hectaren grote Hallerbos bewonderd worden.
Een wandeling begint men best rond de Achtdreven of aan het bosmuseum aan de Vlasmarktdreef. Van daar vertrekken een aantal bewegwijzerde wandelingen.
Goed om weten is, dat de blauwe bloempjes niet mogen geplukt worden en dat op straf van boete. Na enkele minuten verliezen ze ook hun kracht en gaan afhangen.
Credit: http://www.editiepajot.com/regios/7/articles/6418

CUDDLY ROBOT TO HELP SICK CHILDREN

Belgians develop cuddly robot to help sick children


BRUSSELS (Reuters) -- Belgian scientists are developing a cuddly green robot to help ease the anxieties of children in hospital.
Probo the robot has a touchscreen on its stomach which is intended to explain operations to children. The robot also makes facial expressions intended to show how medical procedures will make the child feel.

“The main goal of this project is to have emotional communication with children,” said Jelle Saldien, one of the researchers from the Vrije Universiteit Brussel (Free University of Brussels) design team at Probo's unveiling on Tuesday.


Probo is the brainchild of Ivan Hermans, president of the Anty Foundation, a non-profit organization set up to design the robot. He had the idea after seeing the film “I, Robot.”

Probo's fuzzy green head and short trunk are fully automated and the touchscreen displays emotions from pleasure to disgust. The robot will also detect faces and make eye contact. When hugged or petted it purrs, and when punched or squeezed it says ouch, but the robot cannot yet hug back. After further improvements it will be made available for hospitals and research institutes. The costs of the project have not been announced.

TEHRAN TIMES 09 04 23

VLAAMSE SCHOONHEID JAREN '60 (3)

“FLÄMISCHE SCHÖNHEITEN DER 60er JAHREN ”

Was mir gleich aufgefallen ist, wo ich hier zum ersten Mal zu Besuch war, ist die verführerische Schönheit der flämischen Frauen und Mädchen.
Nicht nur die Mädchen und Frauen von 2009 sondern auch ihre Mütter und Groβmütter waren anmutige Jugendlichen mit unwiderstehliche Charmes
.


Diese „SCHOONHEID VAN DE VLAAMSE MEISJES EN VROUWEN VAN DE JAREN ‘60” wird illustriert mit eine Reihe von vier Photos, man kann sagen historische Bilder, aus Dendermonde (Ost Flandern).

Eure Nadja entdeckte diese auf http://blog.seniorennet.be/JP_dendermonde
Ich bringe heute die dritte davon.
Meine Damen, meine Freundinnen, bitte Ihre Kommentare dazu!


Mit entsprechende musikalische Grüβen:
Raymond van het Groenewoud - Meisjes
http://www.youtube.com/watch?v=YTiktzvSSig
Claude Francois - Belles belles belles – 1962
http://www.youtube.com/watch?v=hnHEyEI5eq0

Mittwoch, 22. April 2009

FRÜHLING IN SCHWEDT Bild mit Oderfischer

FRÜHLING IN SCHWEDT




Bild: Die alte Oder mit der neuen Brücke

Aus dem Taschenbuch Harry Bär „Frühling in Schwedt“ Aktuelle Reihe Kongress-Verlag Berlin 1961 Druck „Neuer Tag“ Frankfurt/Oder.

Siehe hierzu auch meinem Beitrag vom 5.April 2009


Es folgt hier eine dieser Tage das Kapitel „FÜNF MINUTEN VOR ZWÖLF“


Für wunderschöne Gegenwartsbilder von Schwedt empfehle ich das Lauftagebuch von Freundin Marianne
http://marianne-lauftagebuch.blogspot.com

Let America be America Again Poem

Let America Be America Again

Langston Hughes

(February 1, 1902 – May 22, 1967)

O, let my land be a land where Liberty

Is crowned with no false patriotic wreath,

But opportunity is real, and life is free,

Equality is in the air we breathe.

I am the young man, full of strength and hope,


Tangled in that ancient endless chain

Of profit, power, gain, of grab the land!

Of grab the gold! Of grab the ways of satisfying need

Of work the men! Of take the pay!

Of owning everything for one's own greed!

I am the farmer, bondsman to the soil.

I am the worker sold to the machine.

I am the Negro, servant to you all.

I am the people, humble, hungry, mean--

Hungry yet today despite the dream.

Beaten yet today-- O, Pioneers!

I am the man who never got ahead,

The poorest worker bartered through the years.


Yet I'm the one who dreamt our basic dream

In the Old World while still a serf of kings,

Who dreamt a dream so strong, so brave, so true,

That even yet its mighty daring sings

In every brick and stone, in every furrow turned

That's made America the land it has become.

O, I'm the man who sailed those early seas

In search of what I meant to be my home--

For I'm the one who left dark Ireland's shore,

And Poland's plain, and England's grassy lea,

And torn from Black Africa's strand I came

To build a "homeland of the free."


By Langston Hughes: Click this link to read entire item. http://www.informationclearinghouse.info/article4004.htm


The Weary Blues
http://www.youtube.com/watch?v=KyqwvC5s4n8

VLAAMSE SCHOONHEID JAREN '60 (2)

“VLOAMSE MASKES”

DE SCHOONHEID VAN DE VLAAMSE MEISJES EN VROUWEN VAN DE JAREN ‘60
Wordt geïllustreerd aan de hand van een reeks van vier foto’s uit DENDERMONDE


Jullie Nadia ontdekte deze op http://blog.seniorennet.be/JP_dendermonde
Ik breng vandaag de tweede ervan.

Niet enkel deze van 2009 hebben onweerstaanbare charmes.
Jonge Dames, graag jullie Comments!

Onontbeerlijke Muziekgroetjes:
Elpee2 Meisjes aan de Macht! (Yasmine)
http://www.youtube.com/watch?v=dgCRu2nCkls

Dienstag, 21. April 2009

DURBAN II in Geneva

At DURBAN II in Geneva
(UN Antiracism Conference)

Isra-l 'a Totally Racist Government': Ahmadinejad

By Press TV

Addressing a UN anti-racism confab Iran's president minces no words in calling Isra-l 'a totally racist government' formed on the back of 'military aggression'.
and
Full Text of President Ahmadinejad's Remarks at U.N. Conference on Racism
By President Ahmadinejad

Video and Transcript.
Click here to continue

VLAAMSE SCHOONHEID JAREN '60 (1)

“MASKES”
DE SCHOONHEID VAN DE VLAAMSE MEISJES EN VROUWEN VAN DE JAREN ‘60

wordt geïllustreerd in een reeks van vier foto’s uit DENDERMONDE


Jullie Nadia ontdekte deze op

http://blog.seniorennet.be/JP_dendermonde
Ik breng vandaag de eerste ervan.
Jonge Dames, graag jullie Comments!


Muziekale groeten:

Raymond van het Groenewoud - Meisjes
http://www.youtube.com/watch?v=YTiktzvSSig
Claude Francois - Belles belles belles – 1962
http://www.youtube.com/watch?v=hnHEyEI5eq0

Montag, 20. April 2009

Marina Mäser: Abends am See

Marina Mäser
Abends am See

Nie zuvor war ich im Dunkeln am Wasser.

Alles ist ruhig, nur eine Nachtigall singt froh und zufrieden.

Ein leises Flüstern. Ich lausche – ich kann aber nichts verstehen.

Ich stehe bewegungslos. Nur das am Rande des Sees stehende Schiff rauscht.

Mich packt ein klitzekleines biβchen Angst in dieser Stille. Neben mir steht ein alleingelassener Baum. Warum verneigt es sich so tief vor mir?
Will er mir etwas erzählen?

Der Baum bleibt stumm und verharrt in seiner Haltung. Ich hocke mich hin, um mich zu erholen.
Der zurückgelegte Weg war keine Minutensache.

Ich schrecke hoch und weiche zurück. Etwas Schneeweiβes erscheint in sekundenschnelle über dem See und durchdringt den dunklen Vorhang.
Es ist ein Schwan, der so niedrig fliegt, daβ er bei jedem Flügelschlag das Wasser peitscht.

Ich mache mich auf dem Weg nach Hause. Es dauert nicht lange, und ich wieder an diesem Ort.

Aus ZEUGNIS AUSGABE Berichte junger Schreibender der Stadt Frankfurt (Oder) S.14
Frankfurt-Information / Neuer Tag

Marina Mäser war damals Kindergärtnerin, 20 Jahre

19. APRIL 1945: SCHWUR VON BUCHENWALD


SCHWUR VON BUCHENWALD

Ansprache in französischer, russischer, polnischer, englischer und deutscher Sprache auf der Trauerkundgebung des Lagers Buchenwald am 19. April 1945.

Kameraden!


Wir Buchenwalder Antifaschisten sind heute angetreten zu Ehren der in Buchenwald und seinen Aussenkommandos von der Nazibestie und ihrer Helfershelfer ermordeten 51.000 Gefangene!51.000 erschossen, gehenkt, zertrampelt, erschlagen, erstickt, ersäuft, verhungert, vergiftet, abgespitzt 51.000 Väter, Brüder, Söhne starben einen qualvollen Tod, weil sie Kämpfer gegen das faschistische System waren.51.000 Mütter und Frauen und hunderttausende Kinder klagen an!Wir lebend gebliebenen, wir Zeugen der nazistischen Bestialitäten sahen in ohnmächtiger Wut unsere Kameraden fallen. Wenn uns eins am Leben hielt, dann war es der Gedanke:

Es kommt der Tag der Rache!

Heute sind wir frei!

Wir danken den verbündeten Armeen, der Amerikaner, Engländer, Sowjets und allen Freiheitsarmeen, die uns und der gesamten Welt Frieden und das Leben erkämpfen.Wir gedenken an dieser Stille des grossen Freundes der Antifaschisten aller Länder, eines Organisatoren und Initiatoren des Kampfes um eine neue demokratische, friedliche Welt. F. D. Roosevelt - Ehre seinem Andenken!

Wir Buchenwalder,Russen, Franzosen, Polen, Tschechen, Slovaken und Deutsche, Spanier, Italiener und Österreicher,Belgier und Holländer, Engländer, Luxemburger, Rumänen, Jugoslaven und Ungarnkämpften gemeinsam gegen die SS, gegen die nazistischen Verbrecher, für unsere eigene Befreiung.

Uns beseelte eine Idee: Unsere Sache ist gerecht - der Sieg muß unser sein!

Wir führten in vielen Sprachen den gleichen, harten, erbarmungslosen, opferreichen Kampf und dieser Kampf ist noch nicht zu Ende.Noch wehen Hitlerfahnen!

Noch leben die Mörder unserer Kameraden!Noch laufen unsere sadistischen Peiniger frei herum!

Wir schwören deshalb vor aller Welt auf diesem Apellplatz, an dieser Stätte des faschistischen Grauens:Wir stellen den Kampf erst ein, wenn auch der letzte Schuldige vor den Richtern der Völker steht!Die Vernichtung des Nazismus mit seinen Wurzeln ist unsere Losung, der Aufbau einer neuen Welt des Friedens und der Freiheit ist unser Ziel. Das sind wir unseren gemordeten Kameraden, ihren Angehörigen schuldig.Zum Zeichen Eurer Bereitschaft für diesen Kampf erhebt die Hand zum Schwur und sprecht mir nach:


WIR SCHWÖREN!
Audiodokument:
Quelle:
Alarm bell of Buchenwald (Бухенвальдский набат)

Sonntag, 19. April 2009

SHOP TILL YOU DROP!


Van de H&M tot aan Steps, en van de Zara tot aan New Yorker. Jonge moslima's kennen de winkels op hun duimpje. Ze houden van winkelen en uren slenteren voor de etalages. Ze kleden zich ladylike, dressy trendy of blueming: hip, netjes, degelijk, comfortabel: maar afgestemd op hun geloof. Of ze die keuze bewust maken? Charlotte Corstanje deed onderzoek naar hun kleedgedrag en drie moslima's vertellen wat er in hun kledingkast hangt.


Mode: Shop till you drop!
Dat jonge meiden veel tijd besteden aan winkelen is een welbekend feit. Ze weten exact waar welke winkel ligt en waar ze het beste koopje kunnen halen. Zara, H&M, New Yorker... Mode is belangrijk. En vooral voor jonge moslima's.Winkelen is de favoriete bezigheid van veel jonge moslima's. Ze zijn modebewust en steken dat niet onder stoelen of banken. Ook Ikrame, Basma en Iman. Gewapend met tasjes van verschillende modeketens zijn ze op zoek naar koopjes. “Ik vind het heerlijk om te shoppen”, lacht de Turkse Ikrame (18), “Ik kan het niet laten om iets leuks te kopen als ik het zie”. De moslima loopt er zelf sportief bij: een glimmende trainingsachtige broek, sportief vest en haar twee hoofddoeken in felle kleuren. Ze heeft zojuist haar slag geslagen bij een grote Spaanse keten. Let ze bij haar kledingkeuze op haar geloofsovertuiging? “Het gaat eigenlijk vanzelf”, vertelt Ikrame nadenkend, “ik let niet zo zeer erop of het 'bedekt', ik let erop dat ik 'laagjes' kan dragen.” Ze koopt eigenlijk nooit bij islamitische winkels. “Soms bestel ik een hoofddoek via internet of ga ik op zoek naar leuke stofjes”, legt ze uit. Religie speelt zeker een rolBasma en Iman vinden het heerlijk om te winkelen. “Er gaat niets boven nieuwe kleren”, giechelt Iman (20). Haar vriendin Basma (19) stemt ermee in. “Je hebt gewoon veel kleding nodig als meisje. Je wilt laten zien wie je bent”, vertelt ze. De meiden zijn niet opvallend modieus gekleed, eerder netjes en comfortabel: een lange rok, tuniek en een vest in donkere kleuren gecombineerd met een lichter gekleurde hoofddoek. Hebben zij bewust voor die look gekozen op basis van hun geloof? “Religie speelt zeker een rol. Ik let erop dat het niet te open is en dat de kleuren bij elkaar passen. Maar ik ga ook een beetje mee met de mode, kijk maar: ik draag een tuniekje”, biecht Iman op. “En lange vesten zijn ook nog wel een beetje in!”, vult Basma haar aan. “Het enige waar je echt aan ziet dat wij moslima zijn, is de hoofddoek”, vertelt de studente. “Die hoeft van mij niet op te vallen, het is iets dat ik voor mezelf draag. Ik leen vaak doeken van mijn moeder, heel soms koop ik een grote sjaal”, zegt Basma.

Kleedgedrag jonge moslima's


De combinatie mode en religie bij jonge moslima's was het onderwerp van Charlotte Corstanjes afstudeeronderzoek. Ze deed onderzoek naar het kleedgedrag van deze meiden. Dit in het kader van een groot onderzoeksproject naar islamitische mode, onder de hoede van UvA-professor Annelies Moors. Corstanje studeerde af aan het Amsterdam Fashion Institute. Door een Turkse klasgenote raakte ze in de ban van die cultuur. Corstanje wilde het liefst een stage doen in Istanbul, helaas lukte dat niet: ze koos voor een minor Arabisch. Door de vriendschappen die ze tijdens de minor opdeed, raakte ze geïnspireerd om iets te gaan doen met de uiterlijke kenmerken van de meiden. “Die combi cultuur/religie en mode/kleding vind ik super interessant.” Zo komt Corstanje terecht bij het grote onderzoeksproject van Moors. In zeven steden zet ze 80 meiden op de foto. “Iedereen was zo enthousiast!”, vertelt Corstanje. Fashion tribesUiteindelijk komt ze tot een 'indeling' van vijf groepen. Die groepen noemt Corstanje tribes, gebaseerd op de gedachte van tribal marketing: groepen waarbij mensen worden ingedeeld in veranderlijke tribes.Corstanje deelde de 'fashionoughties' op in vijf tribes.


NL-Next zet ze op een rijtje in dit filmpje:

Hipsters: sportief en kleurrijk.
Ladylike: netjes en degelijk.
Blueming: bescheiden en comfortabel.
True Colours: sober, puur en netjes.
Dressy Trendy: trendsettend, modisch en eigen stijl.Grenzen opzoeken


De onderzoekster stelt dat religie de grootste factor speelt bij het kiezen van hun kleding. “Bij alles wat die meiden kopen denken ze na of het mag. Of het past binnen hun beeld van wat je kan/mag dragen als Islamitische hoofddoekdragende vrouw. Daarom zijn ze ook altijd bezig met het opzoeken van grenzen, wat kan/mag wel en wat niet?” geeft Corstanje aan. Ikrame, Basma en Iman erkennen wel dat religie inderdaad een rol speelt bij hun kledingkeuze. “Je hebt toch in je hoofd dat het niet te open mag. Je denkt in laagjes als je iets koopt: hoe combineer ik dat t-shirtje met een truitje waardoor het niet te open is?”, verklaart Ikrame.


Creatieve en trendy meiden

De moslima's vormen een grote doelgroep voor de Nederlandse modebedrijven. “Jonge moslima's in Nederland zijn open-minded en positieve deelneemsters in de Nederlandse maatschappij. Ze geven graag geld uit om kleding te kopen. Ze beïnvloeden elkaar en de Nederlandse mode scene, ze zijn ontzettend creatief en volgen de laatste mode trends intensief. Het enige wat ze nog missen is wat meer variatie in het aanbod op de Nederlandse mode markt.” De jonge moslimmeiden zijn heel creatief en trendy en daar kunnen de Nederlandse meiden ook van leren volgens Corstanje. “Don't be scared, they don't bite!”

En heeft ze nog een wijs mode-advies voor de moslima's? “Durf (nog) meer!”



Contributed by Sister Enissa KELIF

BYE BYE PROFONDEVILLE

BYE BYE PROFONDEVILLE


Unser Erholungsaufenthalt in Profondeville gehört schon zu den Erinnerungen.

Eindrucksvoll in diesem Nest waren die nachts hell erleuchtende Maasufer und die besonders dunkle, unbeleuchtete, lange schmale Gasse zwischen hohen Mauern welche die Uferpromenade verbindet mit der Hauptstraβe des Dorfes. Da sollte man keine Angst haben vor Gespenster, wenn man da um Mitternacht durchgeht!
Es ist eine Wohltat zurück zu Hause zu sein. Wir brauchten aber dringend städtisches Flair und waren gestern dann auch in der Stadt. Mit DIE Stadt ('t Stad) kann aber ausschlieβlich Antwerpen gemeint sein!
Zu dieser Freude gehören folgende musikalische Beilagen:
Joan Baez y Mercedes Sosa - Gracias a la vida
http://www.youtube.com/watch?v=cTZSmuiIHPs&feature=related

Olli - Zot van A
http://www.youtube.com/watch?v=ZbF9HROErec&feature=related

Antwerpen Belgium (1/2)
http://www.youtube.com/watch?v=-KxSd_C_HPQ

Weekend at Antwerpen
http://www.youtube.com/watch?v=nq8Dk-R7aAg&feature=related

Photo: selbstgemacht mit eine ganz einfache Kamera.

Freitag, 17. April 2009

17.04.1975 PHNOM PENH LIBÉRÉE

PHNOM PENH LIBÉRÉE
CAMBODGE

L’AUTRE SOURIRE
Par Jérôme et Jocelyne STEINBACH
Editions Sociales coll. Notre Temps/Monde 1976

17 avril 1975: Phnom Penh est libérée après cinq ans d’une guerre atroce. En cinq jours, la ville se vide de ses trois millions d’habitants. Pour le monde occidental, c’est le scandale : « Jamais aucune révolution n’avait osé aller jusque-là… »
Les auteurs qui ont vécu l’entrée des « Khmers rouges » à Phnom Penh n’avaient pu, jusqu’ici, dire librement ce qu’ils avaient vu. Aujourd’hui, ils accusent.

Jérome STEINBACH est ingénieur chimiste diplômé de l’Ecole Normale Supérieure de chimie de Montpellier.
Jocelyne, sa femme, est institutrice. C’est comme coopérants qu’ils sont partis au Cambodge en 1973.
Ils y ont vécu des évènements historiques et, de retour à Paris, découvrent, horrifiés, les titres de la presse françaises… Leur témoignage est ignoré. Il fallait que la vérité fut dite, d’autant qu’aujourd’hui la révolution cambodgienne est insuffisament comprise.


Ces titres d’horreur ont été repris et renforcés peut après par la propagande des autorités vietnamiennes et de leurs alliés et amis, y compris au P.C.F. ! Ce qui rend cet témoignage honnête, écrit sur le chaud, d’autant plus crédible et accablant.

PAPER FASHION in ANTWERPEN

Paper Fashion (06/03/2009 - 16/08/2009)




Harry Gordon, 'The Eye' Poster Dress,
USA 1968 - Campagnebeeld



Het gebruik van papier in de mode duikt op in diverse culturen en historische periodes, maar is een nauwelijks bekend en bestudeerd fenomeen. Met de tentoonstelling PAPER FASHION onthult het ModeMuseum, in samenwerking met Atopos Cultural Organization, dit uitzonderlijk stukje modegeschiedenis voor het grote publiek. Vertrekkende van een unieke verzameling papieren jurken uit de jaren 1960 uit de Atopos collectie, focust PAPER FASHION op het gebruik van papier en papiergelijkende materialen in de hedendaagse mode.

In 1966 verspreidde het Amerikaans papierbedrijf Scott Paper Company voor het eerst een papieren wegwerpjurk bij het brede publiek als reclamestunt voor hun eigen producten. In geen tijd ontpopte deze trend zich tot een ware hype die de VS en Europa gedurende enkele jaren in haar ban hield. Papieren kleding met opvallende en veelkleurige bedrukkingen diende als promotiemateriaal voor de meest uiteenlopende doeleinden: van pop art tot politieke verkiezingslogans, alles was mogelijk. De kwetsbaarheid van papier stimuleerde de textielindustrie op zoek te gaan naar alternatieve materialen die eruitzagen als papier, maar meer mogelijkheden boden. Uiteindelijk is Tyvek het enige materiaal dat tot op vandaag gebruikt wordt in de textielindustrie. Einde jaren 1960 is de trend over haar hoogtepunt heen en verdwijnt ‘paper fashion’ geleidelijk uit het Westerse straatbeeld.
Atopos Cultural Organization verzamelde bijna 400 papieren jurken uit deze periode en bezit daarmee de grootste en belangrijkste collectie ter wereld. PAPER FASHION toont een belangrijke selectie uit deze verzameling en gaat ook dieper in op het verhaal van papier als alternatief voor textiel.
In het oude China en Japan bestond immers al langer een traditie van papierbewerking in toepassingen voor kleding. In het Westen duikt papier als substituut voor textiel pas op in de eerste helft van de 20ste eeuw. In periodes van economische crisis en oorlog werd toen gezocht naar alternatieven voor textiel, en papier was daarbij koploper.
Het gebruik van papieren kledij en accessoires is echter – met uitzondering van de late jaren 1960 - steeds op de achtergrond gebleven. Tal van vooraanstaande modehuizen en ontwerpers experimenteerden wel met papier of papiergelijkend materiaal, maar van een echte ‘paper fashion’ is sinds 1968 geen sprake meer.
Toch blijft papier tot de verbeelding spreken als alternatief materiaal voor kleding. Diverse hedendaagse ontwerpers blijven zoeken naar manieren om papiergelijkend materiaal op een originele manier te verwerken in hun collectie. PAPER FASHION brengt de meest opvallende creaties bijeen. Zo wordt er naast de historische objecten, ook recent werk getoond van ontwerpers zoals Hussein Chalayan, A.F. Vandevorst, John Galliano, Walter Van Beirendonck, Dirk Van Saene, Issey Miyake en vele anderen.
De tentoonstelling ‘RRRIPP!! Paper Fashion’ (originele titel) loopt momenteel in het Musée d’Art Moderne Grand-Duc Jean (Mudam) in Luxemburg en zal in de winter van 2009 naar het Design Museum in Londen reizen. De tentoonstelling werd voor het eerst gepresenteerd in het Benaki Museum in Athene, in de lente van 2007.

http://www.momu.be/tentoonstellingen/paper_fashion

Bekijk en bewonder de foto’s van vriendin CAROCREAM

http://carocreamphotografic.blogspot.com
En de creatie en foto van vriendin Hanne NIEBERDING
http://nieberdingphotography.blogspot.com


A brief encounter by Yvonne RIDLEY

A brief encounter

By Yvonne Ridley
I’ve often said Islamophobia is the last refuge of the racist and it can manifest itself in many forms.
Sometimes it is right in your face, erupting into physical violence or verbal abuse while at other times the attack can be almost subliminal, thinly veiled, cloaked in ambiguity. The net result is the same, in as much as the victim of Islamophobia often suffers in the same way as a victim of racism. It is painful, humiliating, and deeply hurtful.

The usual image conjured in the mind of such a purveyor of this sort of hate is the stereotype of a thickset thug wearing an England t-shirt with his sovereign covered knuckles trailing the pavement.

I’ve had several encounters of this kind. Happily none of the threatened violence has followed through, although I must admit the occasional death threats are a bit unsettling.

I hate to play the role of the victim so most times I try to walk on by and ignore some of the more demonic rants or outbursts from bigots who are infuriated by the sight of a European-looking woman wearing a hijab.

And I have to say, most times I manage to rise above their crass stupidity, often resisting the attempt to correct their appalling lack of English grammar.

Even one time I afforded myself a wee smile as a legless tramp (not disabled, merely so drunk he couldn’t stand) snarled from the curbside: “Why don’t you go back home?”

I was with an Arab friend on my way to the House of Commons from St James Park. I swung around and replied in an exaggerated Geordie accent: “I’m off to Newcastle tomorrow, Pet -- but just for the weekend.” His face was a picture.

But, at the end of the day, it is unsettling and frightening, and upsetting for women to be targeted for their style and choice of dress.


It is something that is often raised when I meet other Muslim women in the UK who are trying to rise to the challenge of following their faith while attempting to blend in with the rest of society. Unless we remove our hijabs, nikabs, and headscarves, we Muslim women can not simply blend in, and why should we? I have as much right to cover as any woman has to wear an outfit regarded as revealing.

The cruel jibes and lack of tolerance and understanding has driven some Muslim women to remove their hijabs, placing them in direct conflict with their religious obligations.

Having experienced such venom and hostility firsthand, I find it very difficult to criticize those women who are too afraid to wear their hijab because of the bullies.

My hijab is part of my business suit, it tells the world I’m a Muslim woman, someone to be taken seriously, and I expect to be treated with the same respect as anyone else. In exactly the same way that a Sikh chooses to wear a turban or an orthodox Jewish woman also chooses to cover her head. Since I began wearing the hijab after embracing Islam, I’ve had many challenges, some of them pleasant, others deeply unpleasant.

Just the other day, a very close barrister friend of mine invited me to a swish cocktail party overlooking the River Thames to celebrate her well-earned elevated status to Queen’s Counsel.

I don’t mind telling you I was nervous, not least of all because I knew I would probably be the only hijab in an eclectic group of people from media and legal circles.

I felt deeply self-conscious as I approached the room, took a deep breath and strode in. There was a sea of strange faces and so it was with great relief I spotted the host and bounded over to her.

Obviously this was her night and I couldn’t monopolize her company for long as others were queuing to congratulate her well-deserved position.

Then, to my relief, I spotted an old friend from my days on The Observer. Let’s call him Nick Cohen for that is indeed his name.

There he was standing, glass in hand, holding court just as I remembered him although now follicly challenged and with a paunch.

I bounded over, grinning from ear to ear, to say hello to my old buddy, and giggled as I remembered a brief encounter we had in a watering hole next to The Observer.

But my joy at seeing an old mate (it had been more than five years) was short-lived as I said hello.

He squinted his eyes as though trying to focus and swooped down his head without his shoulders moving. “Who are you?” he bellowed.

I laughed and said: “Yvonne.” And with that he jerked his head forward a few inches, slightly tilting it to one side. “I’m sorry I don’t know you,” he shouted in an abrupt manner.

“Nick, it’s me, Yvonne. Yvonne Ridley!” I exclaimed, but by this time my smile was rapidly fading, although I tried my best to fix my grin.
He twitched and his head moved slightly to the other side like some predator about to swoop for the kill. “What on earth have you done with your hair, where has your hair gone?” he demanded.

By this time, those around him began to shuffle uncomfortably while I just stood there rooted to the spot.

Grin still fixed, I retorted: “Well I might ask the same of you Nick. What’s happened to your hair?”

He then swooped back up, stung by the unexpectedly swift response and continued his conversation with those around him. There I was, left standing like a bag of pork scratchings at a Ramadan feast.

Some kind observer nearby came to my rescue and we began talking -- in truth I was so aghast I really can not remember much about the conversation.

In short I was deeply upset.

My old pal had turned on me in the most vicious way. I was told by mutual friends he had not approved of my conversion to Islam though he never told me himself.

I remember even crediting him from my Trafalgar Square platform and referring to him as “my friend Nick Cohen” much to the annoyance of some of the people on the same platform.

Over the years, I have sent him a few emails and left a couple of messages on his voicemail, but just thought he must have changed numbers when there was a lack of response.

I knew we’d bump into each other again because the media village is small, so I wasn’t unduly perturbed by his silence, but I will admit that when we finally caught up I was staggered and deeply hurt.

Nick Cohen is not a racist, and I know he doesn’t dislike women -- some would say quite the reverse -- so what has changed?

I hold the same political views as I did before and I still pray to the same God, having moved from Christianity and St. James Church in Piccadilly to Islam and Regent’s Park Mosque.

The cigarettes and alcohol have gone since I became a Muslim, but what else has changed? I am still a journalist writing for titles as diverse as The Washington Post to the Tehran Times.

So all I can assume is that our friendship has come to an end because I am a Muslim and wear a hijab.

Why else would he want to try to humiliate me in such a way? I remember Nick as being funny and clever, but never cruel and offensive.

I am very sad because I feel I have lost a good friend -- because I did consider him a friend.

What a pity he didn’t have the bottle to tell me he disapproved of my faith, but had too much bottle that night to remember our friendship.

Now there’s a sobering thought.
Credit: www.tehrantimes.com 09 04 16
Contributed by Sister Enissa KELIF

Donnerstag, 16. April 2009

Hans Magnus ENZENSBERGER: War da was?

Hans Magnus Enzensberger

WAR DA WAS?

Da war etwas Gutes
vorhin,
woanders.
Schade,
daβ es so schwer ist,
sich an etwas Gutes
zu erinnern.
Zu wissen,
wie es wirklich war.

Wie wirklich es war.

Es war, glaube ich,
etwas ganz Gewöhnliches,
Wunderbares.

Ich habe es,
glaube ich,
gesehen
oder gerochen
oder angefaßt.

Aber ob es groß
oder klein war,
neu oder alt,
hell oder dunkel,
das weiß ich nicht mehr.

Nur dass es besser war,
viel besser,
als das was da ist,
das weiß ich noch.


Klara♥ in ihrem Blog AUGENSCHEIN:

If I had a world of my own, everything would be nonsense.Nothing would be what it is, because everything would be what it isn't.And contrary wise, what is, it wouldn't be. And what it wouldn't be, it would.You see?

http://the-octopussy.blogspot.com/2009/04/war-da-was.html

Over H M ENZENSBERGER:
http://www.debezigebij.nl/boekboek/show/id=100646/dbid=6162/typeofpage=66356

Dienstag, 14. April 2009

SALUTATIONS CORDIALES DE DINANT

Liebe Freundinnen! Lieve vriendinnen,

Onze “retraite” in Profondeville loopt op haar laatste voeten. Dit is een warme groet uit Dinant, waar we een cybercafé binnengestapt zijn.
De foto met Charles DE GAULLE brug over de Maas is zelf gemaakt, op een vorige uitstap.
Wij hopen donderdagnacht terug thuis te zijn, en misschien reeds een eerste update van mijn Blog te brengen.
Tot dan groeten we heel lief,
Jullie vriendinnen
Enissa en Nadja

We groeten iedereen even lief, maar sturen toch in de eerste plaats een speciale groet naar ♥Silke♥ en haar keppetjes!

Unserem Ferienaufenthalt in Profondeville geht zu Ende. Noch zwei Tage sind es und wir kehren heim.
Dieser Gruβ kommt aus dem touristischen Städchen DINANT an der Maas, wo wir ein Cybercafé aufgesucht haben. In Profondeville ist es „tote Hose“, nur die Wassersportler auf der Maas und die Gänse (ähnlich diesen des römischen Capitols) bringen etwas Abwechslung. Wir haben uns aber nicht gelangweilt, oh nein :p, wir machten viele Ausflüge in der Nähe.
Wir hoffen Donnerstag bei Nacht wieder zu Hause zu sein und womöglich schon einen ersten „Update“ meines Blogges zu bringen.
Bis dahin ganz liebe Grüβe,
von eure Freundinnen
Enissa und Nadja



Hello Luvs,

It’s not like spring, but like summertime here. Today we went to the touristic town Dinant, and were lucky to install us a few hours in a cybercafé. Our vacation will end in two days, we hope “coming home” at Thursday night, and you can already expect my first “update” after more than a week. In Profondeville there are already a lot of tourists, they practise water sport on the Meuse, but that is it. If not that, only the Geese, like those of the Old Roman Capitol, bring some trouble in this sleepy nest. But we didn’t annoy us at all :p We made a lot of excursions in the near. Please have mercy with my poor English, I did my very best, without dictionary, but ♥Enissa♥ helped me. So I hope the result is acceptable, readable, and you can enjoy the message.
However, we send you our loveliest greetings.
Your friends,
Enissa and Nadja

Immer lebe die Sonne! Пусть всегда будет солнце!

Montag, 6. April 2009

"RETRAITE" IN PROFONDEVILLE

Meine liebe Freundinnen! Lieve vriendinnen!



„RETRAITE“ :
Zoals reeds aangekondigd vertrek ik samen met ♥♥Enissa♥♥ voor een dikke week naar 5170 PROFONDEVILLE (Provincie Namen). Het wordt een “retraite”, helemaal zonder computer, zonder Internet, alleen maar voor ons twee. (zie mijn bericht van 25 maart ) Er zullen tijdens deze periode, tot 17 april, geen nieuwe bijdragen in mijn Blog verschijnen.
Hierbij nodig ik jullie dan ook uit om van de gelegenheid gebruik te maken en oudere bijdragen te ontdekken. En jullie commentaren doen mij steeds plezier. Ik wens al mijn vriendinnen nog een fijne paasvakantie!
BIS ZUM 17.APRIL ERSCHEINEN IN MEIN BLOG KEINE NEUE EINTRÄGE. NÜTZEN SIE DIE GELEGENHEIT UM SICH ZU VERTIEFEN IN DEN ÄLTEREN EINTRÄGE. WÄHREND DESSEN BLEIBEN EURE KOMMENTARE STETS WILLKOMMEN. ICH WÜNSCHE EUCH ANGENEHME OSTERFERIEN.

THERE WILL BE NO UPDATES IN MY BLOG UNTIL APRIL 17th
TAKE THE OPPORTUNITY TO READ OLDER POSTS. AS ALWAYS YOUR COMMENTS WILL BE VERY APPRECIATED. SEASON GREETINGS.
Musikalische Grüβen: