Seiten

Donnerstag, 5. August 2010

In Memoriam Marguerite BERVOETS

In Memoriam

7 AUGUSTUS 1944 MARGUERITE BERVOETS TERECHTGESTELD

Op 7 augustus 1944 om 18u34 werd onze Heldin onthoofd op de binnenkoer van de gevangenis van Wolfenbüttel, de dag zelf van haar aankomst ter plaatse.

Tevoren waren de stations van haar lijdensweg: Aanhouding op het terrein van het militaire vliegplein van Ch
ièvres (Henegouwen) op 9 augustus 1942. Voorlopige hechtenis te Ath en Mons. In de gevangenis van Mons schreef zij nog het gedicht „Orphée“, die door een non uit de gevangenis gesmokkeld kon worden. Op 13 juni 1943 begon vanuit de gevangenis van St-Gilllis Brussel een lange treintocht doorheen het Duitse Rijk. Essen, Mesum b. Münster waren tussenstations om uiteindelijk op 22 maart in Leer aan te komen, waar ze ter dood veroordeeld werd.
De aanklacht luidde “spionage” en wapens opgenomen te hebben tegen het Duitse Rijk. Haar medestrijdster Cécile DETOURNAY werd tot levenslange dwangarbeid veroordeeld en kon de gevangenschap en de oorlog overleven. Ook haar directe chefs Henri DENEUBOURG en Edouard SOURDEAU werden ter dood veroordeeld en terechtgesteld.
Marguerite BERVOETS treedt tegenover het nazistische militair tribunaal als een ware Jeanne d’Arc op. De haar toegewezen advocaat raadt haar tevergeefs zich te matigen. Ook haar genadeverzoek werd afgewezen.
Tijdens haar laatste levensuren is Ferna
nde Volral (geb. 07.10.1920), aus Charleroi, een Verzetsstrijdster die tot de communistische Bewapende Partizanen behoorde, de celgenoot van Marguerite. Op 7 augustus s‘morgens werden beiden naar de gevangenis van Wolfenbüttel gebracht en er op het einde van de namiddag geëxecuteerd. In Wolfenbüttel kregen de veroordeelden tijdens de terechtstelling met de guillotine geen blinddoek en werden bovendien met het gezicht naar boven gelegd.
Een verdere gruwelijkheid was dat de andere gevangenen deze terechtstelling vanuit hun cellen konden aanschouwen.
De in Wolfenbüttel ter dood veroordeelden gevangenen, waren NN, Nacht und Nebel. Marguerite werd als zulks begraven op de katholieke begraafplaats van Wolfenbüttel.
Na de Bevrijding werd het stoffelijk overschot terug naar België gebracht. Marguerite vond haar laatste rustplaats op het militaire ereplantsoen van de begraafplaats van Mons.
Het is pas tijdens de zomer van 1945 dat de ouders en familieleden BERVOETS uitsluitsel kregen uitsluitsel over de dood van Marguerite. Deze dood werd eerst als “gefusilleerd” gemeld. Bovendien vond de terechtstelling volgens
het bericht van de repatriëringdienst van het Rode Kruis van België pas op 9 augustus plaats. Op grond van dit verkeerde officiële gegeven werd deze datum geschreven in documenten en op monumenten. Ook de laatste brief die zij aan haar ouders schreef, waarin ze ondermeer schrijft dat ze slechts spijt heeft dat zij de vreugde en de liefde die de naoorlogse periode zal meebrengen niet zal kunnen mee maken, werd pas nà het einde van de oorlog gevonden.
Ze schreef in deze brief onder andere: “Ik vraag jullie, hebt een haat tegen het Duitse volk. Het is goed en, zoals alle andere volkeren, vredelievend. Ik heb vaker zijn goedheid en zijn moed op prijs kunnen stellen. Net zoals wij, is het het slachtoffer van een uitbarsting van geweld, van een historisch vulkanisme zonder gelijkenis, dat ooit ook zal eindigen.”

Zo werd er nog een Martelares toegevoegd aan de lange lijst van slachtoffers van het Nazisme. Zoals Anna SEGHERS het zo kernachtig uitdrukte: “De Doden blijven jong”.

Door haar schitterende studies behoorde Marguerite tot de intellectuele elite van haar land. Zij was lichamelijk mooi. Haar fijnheidgevoel maakte van haar een vrouwelijk volkomen persoonlijkheid, die zacht ontroerd werd door het contact met het leven. Zij had talenten, stond aan de dageraad van de beroemdheid.
Marguerite troont in haar gloriehemel. Wat baten onze tranen en zuchten? Moge onze erkentelijkheid en liefde tot haar opstijgen. Marguerite bracht het hoogste offer, ze schonk haar jong leven opdat de generaties na haar in vrijheid en waardigheid zouden kunnen leven.

Daarom mag zij niet vergeten worden, daarom zijn onze erkentelijkheid en onze eerbewijzen een PLICHT.
Dat is ook de rede waarom mijn Blog „Politiek en Cultuur” haar toegewijd is, daarom is Marguerite Bervoets de Prima Donna van mijn Blog.

Een deel van het tot deze bijdrage passende beeldmateriaal plaatst ik bij de Duitstalige tekst. De – uiterst verkort weergegeven – gegevens verdank ik de heer Shmiel Mordche BORREMAN, samensteller van een Marguerite BERVOETS Biografie (als Manuscript).

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen