Seiten

Freitag, 13. April 2018

VROUWEN VAN VIJFTIG (Intussen ZESTIG!)

Lut GEYPENS
EXPODOCHTERS
VROUWEN VAN VIJFTIG 
223 blz., 2009

“Ze werden geboren in het jaar dat België op de wereldkaart werd gezet en het Atomium aan de Brusselse skyline oprees. 1958, Expojaar, het begin van het tijdperk van de onbegrensde mogelijkheden. In 2008 vieren ze hun vijftigste verjaardag. Hoe is het hun vergaan in de voorbije halve eeuw? Was hun traject even succesvol als veelbelovend? Of hadden ze – net als de bollen – onderweg een flinke opknapbeurt nodig?

In Expodochters laat Lut Geypens twaalf vrouwen uitvoerig aan het woord over een halve eeuw persoonlijk wel en wee, tegen de achtergrond van de tweede helft van de twintigste eeuw. Over vroeger en nu; over liefde, relaties en kinderen; over werk en gezin en de moeilijke evenwichtsoefening tussen beide; over lichaam, gezondheid en ouder worden; over levenslessen en hartenwensen en over nog zoveel meer.

Twaalf eerlijke, doorleefde portretten van boeiende vrouwen uit alle hoeken van Vlaanderen. Een actrice, een schrijfster, een mediapersoonlijkheid, een fotografe en een zuster, maar ook iemand uit het leger, de sociale sector en het onderwijs. Het palet van de vijftigjarige Vlaamse vrouw anno 2008 is verscheiden, maar de vrouwen uit dit boek hebben één ding gemeen: de bewonderenswaardige openhartigheid waarmee ze over hun leven vertellen.

EXPODOCHTERS is een boek over vrouwen van 50, maar ook over een generatie, die van ’58. 

Lut GEYPENS zelf ook geboren in 1958, is germaniste van opleiding en bibliothecaresse van beroep. In 1989 schreef ze Beringse Portretten, een boek over oude inwoners uit haar gemeente.

GERDA ‘Ik had vaak het gevoel tot de zogenaamde sandwichgeneratie te behoren. Enerzijds de zorg voor de kinderen en anderzijds voor de ouders. Maar nu zijn we er zowat doorheen. Ze zeggen weleens: het leven begint met veertig, maar ik heb eerder het gevoel dat het nu begint’.

DIANE ‘De rolmodellen die ik om mij heen zag, waren met het huishouden en de kinderen, werkten negatief op mij. Ik zag bijvoorbeeld nooit iemand lezen, wat ik zo graag deed. Ik verlangde naar een ander soort leven, hoewel ik me daarbij nog niets kon voorstellen. Ik wist op mijn twaalfde al dat ik nooit wilde trouwen en nooit kinderen wilde hebben.’

ZUSTER MARINA ‘Ik ben altijd in het klooster gebleven, want er is iets wat me hier houdt. Vooral tussen mijn dertigste en veertigste heb ik het vaak moeilijk gehad. Ik heb bij momenten heel sterk een partner gemist, intimiteit ook wel, en soms kinderen. Anderzijds heb ik zoveel wat mij gelukkig maakt. Kiezen is verliezen en kiezen is winnen.”

MARTINE ‘Mijn moeder was de perfecte huisvrouw. Ze deed alles zelf: wassen, strijken, poetsen, koken, bakken, naaien. Alle communiefeesten zijn thuis doorgegaan. Ze was altijd in de weer voor haar grote gezin. Mijn tafel daarentegen ligt meestal vol; ik schuif wel een plekje vrij als ik het nodig heb.’ 

Foto cover: © Sam Tata, Ballet class deaf children, MacKay Center, Montreal 1965. Foto’s binnenwerk: Marleen Daniels.
Uitgeverij Van Halewyck ISBN 978-90-5617-8543

Nadja zegt:  Ik heb dit boek over Vlaamse vrouwen in het reële leven met uiterste interesse gelezen. Ik raad het in het bijzonder aan voor onze jonge studentinnen om de rijpe generatie beter te begrijpen, voor ons allen als een spiegel (vrouwelijk gebruiksvoorwerp bij uitstek!)

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen